Ο Ιβάν Στάμπο γαλουχήθηκε από μικρός στα κοινοτικά γυμναστήρια της Σοβιετικής Ένωσης. Πέρασε ατελείωτες ώρες εξάσκησης (χτυπώντας σάκους και κάνοντας σκοινάκι) και προπόνησης κάτω από τα βλέμματα των Λένιν και Στάλιν, που κρέμονταν σε τεράστια κάδρα στους τοίχους. Ήταν πραγματικά το καμάρι της μικρής χιονισμένης πόλης του, ο καλύτερος παλαιστής βορειοανατολικά της Μόσχας για το έτος 1968.
Ανταποκριτές του Γενικού Επιτελείου Αθλητισμού δεν άργησαν να τον ανακαλύψουν, δυστυχώς για αυτόν, μέσα σε μια καπνισμένη ταβέρνα, τύφλα στο μεθύσι. Είπαν κρίμα, θα μπορούσες να φτάσεις μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και να δοξάσεις την πατρίδα μας και τον λαό της. Του απαγόρευσαν την είσοδο σε όλα τα γυμναστήρια της περιοχής, στην ουσία τον αναγκάσαν να αυτοεξοριστεί.
Έφυγε λοιπόν και πήγε στην Θεσσαλονίκη στα ξαδέρφια του, δύσκολους καιρούς διάλεξες να μας έρθεις του είπαν. Δεν φοβόνταν όμως αυτός.
Βγήκε να κάνει μια βόλτα στην γειτονιά. Περπατώντας έφτασε μπροστά σε ένα αθλητικό κέντρο, δάκρυσε και αν βρίσκονταν στην πατρίδα του τα δάκρυά του ήδη θα είχαν παγώσει. Μπήκε μέσα, γνώριμες εικόνες. Κόσμος πολύς αθλούνταν. Στο βάθος αναγνώρισε το τερέν της πάλης, σε ένα τέτοιο είχε χύσει όλον τον ιδρώτα και το αίμα της εφηβείας του.
Στο κέντρο του τερέν, ένα γομάρι με γαλανόλευκη μάσκα ήταν στο έδαφος και από πάνω του δύο ακόμα πιο τεράστιοι τύποι προσπαθούσαν να τον κρατήσουν χάμω. Με μια επιδέξια κίνηση τους πετάει από την πλάτη του και ξαφνικά βρίσκεται αυτός από πάνω τους, έχοντας κάνει τα πόδια τους μια πλεξούδα και αναγκάζοντας τους να χτυπήσουν τα χέρια τους στο πάτωμα για να ζητήσουν οίκτο.
Εντυπωσιασμένος ο Ιβάν Στάμπο τρέχει κοντά του για να του σφίξει το χέρι, ήθελε τόσο να του πει ότι είναι συναθλητής του. Στέκεται μπροστά του και του σφίγγει το τεράστιό του χέρι. Συγχαρητήρια, του λέει στα σπαστά ελληνικά που ήξερε. Μόλις ακούσανε την προφορά του, γυρίσανε όλοι τα κεφάλια τους προς το μέρος του. Είδε τα μάτια του μασκοφόρου να τον κοιτάνε με μίσος και άκουγε τον αέρα να βγαίνει με βία από τα ρουθούνια του. Τι γυρεύεις εδώ βρωμοκουμούνι, του λέει και του σφίγγει με τεράστια δύναμη το χέρι. Αυτός προσπαθούσε να ελευθερωθεί, αλλά ήταν δύσκολο. Τον αφήνει και πέφτουν πάνω του τέσσερα ή πέντε άτομα, τον ρίχνουν στο πάτωμα και αρχίζουν να τον βαράνε. Χωρίς να καταλάβουν τι συνέβη βρίσκονται όλοι καταγής με σπασμένα πλευρά και χέρια. Ο Ιβάν Στάμπο όρθιος και επιβλητικός καθάριζε την σκόνη από το φθαρμένο σακάκι του.
Ο μασκοφόρος κάνει να του χιμήξει, αλλά εκείνη την στιγμή ακούστηκαν σφυρίχτρες, αστυνομικοί μπουκάραν στο γυμναστήριο χτυπώντας από δω κι από κει. Τι συμβαίνει εδώ, διαλυθείτε, φώναζαν. Πιάστε το κουμούνι, φώναξε ένας ξερακιανός τύπος με στρογγυλά γυαλάκια. Πιάνουν το Ιβάν Στάμπο και αρχίζουν να τον σπρώχνουν, ήταν ανώφελο να αντισταθεί. Από το Γομάρι δεν θα την γλιτώσεις τόσο εύκολα, του ψιθυρίζει ο μασκοφόρος.
Οι αστυνομικοί τον μεταφέρανε στο τμήμα, στο διοικητή τους. Αυτός καθόταν πίσω από ένα γκρίζο γραφείο, πίσω στον τοίχο ήταν κρεμασμένα τα κάδρα δύο ανδρών που δεν γνώριζε. Ώστε μας ήρθες από την Ρωσία, του λέει, πως λέγεσαι; Ιβάν Στάμπο απαντάει με καμάρι, ο καλύτερος παλαιστής βορειοανατολικά της Μόσχας. Και τι γυρεύεις εδώ; Με διώξανε από την πατρίδα, διαμένω με τα ξαδέρφια μου.
Για να μην τα πολυλογούμε, ο διοικητής αποδείχτηκε λάτρης του σπορ και μεγάλος θαυμαστής του Γομαριού. Να μια ευκαιρία, σκέφτηκε, να αποδείξουμε την ανωτερότητά μας απέναντι στα κουμούνια. Έχω μια πρόταση να σου κάνω, του λέει, θα κανονίσω έναν αγώνα πάλης, εσύ εναντίον του Γομαριού.
Ανταποκριτές του Γενικού Επιτελείου Αθλητισμού δεν άργησαν να τον ανακαλύψουν, δυστυχώς για αυτόν, μέσα σε μια καπνισμένη ταβέρνα, τύφλα στο μεθύσι. Είπαν κρίμα, θα μπορούσες να φτάσεις μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και να δοξάσεις την πατρίδα μας και τον λαό της. Του απαγόρευσαν την είσοδο σε όλα τα γυμναστήρια της περιοχής, στην ουσία τον αναγκάσαν να αυτοεξοριστεί.
Έφυγε λοιπόν και πήγε στην Θεσσαλονίκη στα ξαδέρφια του, δύσκολους καιρούς διάλεξες να μας έρθεις του είπαν. Δεν φοβόνταν όμως αυτός.
Βγήκε να κάνει μια βόλτα στην γειτονιά. Περπατώντας έφτασε μπροστά σε ένα αθλητικό κέντρο, δάκρυσε και αν βρίσκονταν στην πατρίδα του τα δάκρυά του ήδη θα είχαν παγώσει. Μπήκε μέσα, γνώριμες εικόνες. Κόσμος πολύς αθλούνταν. Στο βάθος αναγνώρισε το τερέν της πάλης, σε ένα τέτοιο είχε χύσει όλον τον ιδρώτα και το αίμα της εφηβείας του.
Στο κέντρο του τερέν, ένα γομάρι με γαλανόλευκη μάσκα ήταν στο έδαφος και από πάνω του δύο ακόμα πιο τεράστιοι τύποι προσπαθούσαν να τον κρατήσουν χάμω. Με μια επιδέξια κίνηση τους πετάει από την πλάτη του και ξαφνικά βρίσκεται αυτός από πάνω τους, έχοντας κάνει τα πόδια τους μια πλεξούδα και αναγκάζοντας τους να χτυπήσουν τα χέρια τους στο πάτωμα για να ζητήσουν οίκτο.
Εντυπωσιασμένος ο Ιβάν Στάμπο τρέχει κοντά του για να του σφίξει το χέρι, ήθελε τόσο να του πει ότι είναι συναθλητής του. Στέκεται μπροστά του και του σφίγγει το τεράστιό του χέρι. Συγχαρητήρια, του λέει στα σπαστά ελληνικά που ήξερε. Μόλις ακούσανε την προφορά του, γυρίσανε όλοι τα κεφάλια τους προς το μέρος του. Είδε τα μάτια του μασκοφόρου να τον κοιτάνε με μίσος και άκουγε τον αέρα να βγαίνει με βία από τα ρουθούνια του. Τι γυρεύεις εδώ βρωμοκουμούνι, του λέει και του σφίγγει με τεράστια δύναμη το χέρι. Αυτός προσπαθούσε να ελευθερωθεί, αλλά ήταν δύσκολο. Τον αφήνει και πέφτουν πάνω του τέσσερα ή πέντε άτομα, τον ρίχνουν στο πάτωμα και αρχίζουν να τον βαράνε. Χωρίς να καταλάβουν τι συνέβη βρίσκονται όλοι καταγής με σπασμένα πλευρά και χέρια. Ο Ιβάν Στάμπο όρθιος και επιβλητικός καθάριζε την σκόνη από το φθαρμένο σακάκι του.
Ο μασκοφόρος κάνει να του χιμήξει, αλλά εκείνη την στιγμή ακούστηκαν σφυρίχτρες, αστυνομικοί μπουκάραν στο γυμναστήριο χτυπώντας από δω κι από κει. Τι συμβαίνει εδώ, διαλυθείτε, φώναζαν. Πιάστε το κουμούνι, φώναξε ένας ξερακιανός τύπος με στρογγυλά γυαλάκια. Πιάνουν το Ιβάν Στάμπο και αρχίζουν να τον σπρώχνουν, ήταν ανώφελο να αντισταθεί. Από το Γομάρι δεν θα την γλιτώσεις τόσο εύκολα, του ψιθυρίζει ο μασκοφόρος.
Οι αστυνομικοί τον μεταφέρανε στο τμήμα, στο διοικητή τους. Αυτός καθόταν πίσω από ένα γκρίζο γραφείο, πίσω στον τοίχο ήταν κρεμασμένα τα κάδρα δύο ανδρών που δεν γνώριζε. Ώστε μας ήρθες από την Ρωσία, του λέει, πως λέγεσαι; Ιβάν Στάμπο απαντάει με καμάρι, ο καλύτερος παλαιστής βορειοανατολικά της Μόσχας. Και τι γυρεύεις εδώ; Με διώξανε από την πατρίδα, διαμένω με τα ξαδέρφια μου.
Για να μην τα πολυλογούμε, ο διοικητής αποδείχτηκε λάτρης του σπορ και μεγάλος θαυμαστής του Γομαριού. Να μια ευκαιρία, σκέφτηκε, να αποδείξουμε την ανωτερότητά μας απέναντι στα κουμούνια. Έχω μια πρόταση να σου κάνω, του λέει, θα κανονίσω έναν αγώνα πάλης, εσύ εναντίον του Γομαριού.
to be continued....
Οι 
