Όταν Ανοίγουν Οι Ουρανοί

Μάζευα κάτι πεταμένες κάλτσες και τα χρησιμοποιημένα μου εσώρουχα για να βάλω πλυντήριο, όταν ξαφνικά άκουσα εκείνη την απαίσια στριγκλιά. Μου κόπηκε το αίμα. Κι άλλη στριγκλιά. Μα τι συμβαίνει, σκέφτηκα, ελπίζω όχι κανένας φόνος. Έβαλα παντόφλες και βγήκα στον διάδρομο, δένοντας παράλληλα την ζώνη της ρόμπας μου. Μουρμουρητά ακούγονται από την είσοδο της πολυκατοικίας και φασαρία.

Κατέβηκα δυο-δυο τα σκαλιά. Ήταν όλοι μαζεμένοι εκεί και ρωτούσαν όλοι το ίδιο πράγμα, μα τι συμβαίνει.

- Κοιτάξτε έξω

ακούγεται να λέει μια γνώριμη φωνή. Ήταν ο κυρ-Θοδωρής ο θυρωρός, κρυμμένος κάτω από το γραφειάκι του, με ένα πρόσωπο κατάχλωμο.

- Κοιτάξτε σας λέω!

Στρέψαμε όλοι μαζί τα κεφάλια μας, συγχρονισμένα, λες και ήμασταν κάποιο καλοκουρδισμένο ελβετικό παιχνίδι.

Ακόμα και αν είχα διαβάσει 30 φορές την Παλαιά Διαθήκη, δεν θα ήμουν προετοιμασμένος γι’ αυτό που αντίκρισα. Έξω, πίσω από την τζαμαρία, έβρεχε. Έβρεχε μικρά αιδοία, δεν μπορώ να σας το περιγράψω ακριβώς, μου είναι αδύνατο, μικρά, ευδιάκριτα, καλοσχηματισμένα, μουνάκια, πέρα από κάθε αμφιβολία.

Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια μας. Τι φαινόμενο θα μπορούσε να είναι αυτό, ομαδική παράκρουση ή βιβλική καταστροφή.

Πλησιάζω την εξώπορτα και κάνω να την ανοίξω.

- Όχι, μη!

σκούζουν όλοι με μια φωνή.

Κοιτάζω με δέος και τρόμο το πρωτόγνωρο αυτό θέαμα. Κάτω από το θαμπό νυχτερινό φως μοιάζουν με ένα απαλό και ροδαλό χαλί, αν ήταν χιόνι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την φράση ‘το έχει στρώσει’.

Έρχεται και στέκεται δίπλα μου η κυρα-Γιωργία, η μαυροφορεμένη γριά από τον τρίτο. Στηρίζεται με τα δυο της χέρια πάνω στο μπαστούνι της και ακουμπάει το πηγούνι της στην κορυφή του.

- Ααααχ, αναστενάζει, όταν ανοίγουν οι ουρανοί κανείς δεν ξέρει τι πρόκειται να ρίξει…

Αν τύχει να χαθείς σε μια συναυλία...

Στην σκηνή οι μουσικοί παίζουν την μουσική που ξέρουν. Από κάτω το κοινό χοροπηδά. Ούτε που το κατάλαβα πως χάθηκα από την παρέα μου. Γύρω μου έχει μαζευτεί ένα πλήθος αποτελούμενο μόνο από γυναίκες. Με έχουν περικυκλώσει και χορέυουν εκστασιασμένα σαν μαινάδες. Μανάδες με τα θήλυκά μωρά τους. Νιώθω σαν ένα μικρό σωβινιστικό κακάδι στο εσωτερικό της μύτης μιας γιγαντιαίας φεμινίστριας. Το πελώριο δάκτυλό της με πλησιάζει, με ξεσκαλώνει και με εκσφεντονίζει στον διάολο.

Βρήκα τα έγγραφα

με τους ιδιοκτησιακούς τίτλους του παραδείσου

πεταμένα στα σκουπίδια.

Ποντικάκια είχαν ροκανίσει τις άκρες

και η υπογραφή του Θεού

είχε ξεθωριάσει από το νερό της βροχής.

Χωρίς Πάσο

Χθες, για πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια (19 αν προσθέσω και δημοτικο-γυμνάσιο-λύκειο), έκοψα ολόκληρο εισητίριο. Δεν είμαι πια φοιτητής (επί του παρόντος τουλάχιστον).

Πλέον θα το σκέφτομαι δυο φορές πριν να ξεκινήσω κάποιο ταξίδι (τρένα - πλοία).

Θα το κρατήσω πάντως για ενθύμιο, το τελευταίο μου πάσο(η φωτό είναι παραπλανητική, χρησιμοποιούσα την ίδια από το πρώτο έτος). Άλλωστε έχω ένα μικρό πρόβλημα με το να πετάω 'άσχρηστα' πράγματα (το γραφείο μου είναι γεμάτο). Θα μπορούσα να το βάλω δίπλα στο πρώτο φοιττητικό μου πάσο, αλλά 'σκίστηκε' (όχι από μόνο του και όχι από εμένα...).

Πρέπει να το συνηθίσω από δω και πέρα. Βασικά περισσότερο με πειράζει που δεν είμαι πλέον ακαδημαικός πολίτης παρά το ότι θα πληρώνω περισσότερα για τις μεταφορές μου. Εξάλλου από τον φλεβάρη θα έχω άλλο πάσο, στρατιωτικό....

Τηλεκοντρόλ

Κάθομαι στον αναπαυτικό καναπέ. Στα χέρια μου κρατώ μία high-tech βεντάλια, φτιαχμένη από τηλεκοντρόλ. Ένα για το air-condition, ένα για την τηλεόραση, ένα για το dvd-player, ένα για το βίντεο (ναι, έχω ακόμα), ένα για το hi-fi και ένα περίεργο που δεν το έχω χρησιμοποιείσει ποτέ, δεν αντιστοιχεί σε καμία συσκευή του σπιτιού μου (μα, πως βρέθηκε αυτό στα χέρια μου???).

Είναι μαύρο γυαλιστερό, περίπου δεκαπέντε εκατοστά και έχει εφτά κουμπιά τοποθετημένα στην σειρά κατα μήκος. Στην κεφαλή έχει άλλα δύο (μεγαλύτερα) κουμπιά που μοιάζουν με μάτια...

Νοιώθω να μου γλιστράει. Πέφτει στο πάτωμα. Κοιτάζω τo χέρι μου και είναι καλυμένο με μια σκούρα γλίτσα. Fuck!

Αρχίζουν να φυτρώνουν στα πλευρά του πόδια αράχνης και δύο κεραίες καραβίδας στο 'κεφάλι' του. It's alive και κόβει βόλτες ανάμεσα στα πόδια μου. Προσπαθώ να το τσαλαπατήσω αλλά είναι πολύ γρήγορο και χώνεται κάτω από τον αναπαυτικό καναπέ ΜΟΥ.

Εκεί κάτω έστησε την φωλιά του και γέννησε αυγά. Από μέσα βγήκαν μικρά τηλεκοντρολάκια, τα οποία ήρθαν στο δωμάτιό μου το βράδυ και γαντζώθηκαν, χώνοντας τα καλώδιά τους στο δέρμα μου, πάνω στην ραχοκοκκαλιά μου. Τρέφονται με μυελό των οστών τα άτιμα παράσιτα.

Έχουν περάσει μέρες και τα κουβαλώ μαζί μου όπου κι αν πάω (δεν μπορώ κι αλλιώς). Σιγά σιγά τα κόκκαλα μου αρχίζουν να πονάνε, να ατροφούν, σε λίγο δεν θα μπορώ να κουνηθώ καθόλου.

Το καλό είναι ότι μου έχουν προσδώσει μερικές νέες (υπερφυσικές?) ικανότητες. Βγάζω από τα μάτια μου υπέρυθρες ακτίνες και τα αυτιά μου εκπέμπουν ηλεκρομαγνητικά κύμματα. Μπορώ να ελέγχω κάθε είδους συσκευή μόνο με την σκέψη μου, οποιαδήποτε συσκευή, ακόμα και αν είναι πολύ μακρυά.

Είμα πλέον συρικνωμένος και καθηλωμένος στον αναπαυτικό καναπέ μου, έχω ηλεκτρονικούς σκλάβους να με περιποιούνται και θα ξαπλώνω μέχρι να γίνω μια άμορφη μάζα σάρκας.

Μπουτάκια - Σκαρίμπας

Τρένο. Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Δίπλα μου κάθεται μια ευχάριστη κοπελιά. Λίγο ασχημούλα, με γυαλάκια(φετίχ), ωραίο σωματάκι και καλόγουστο casual ντύσιμο ταξιδίου.

-Δεν σε χαλάει...

Περίμενε...Ανοίγει την σάκα της και βγάζει Σκαρίμπα! Η μαθητευόμενη των τακουνιών σε σάπια έκδοση του Κάκτου. Ναι! Αυτό είναι, σάπιο κουλτουρέ γκομενάκι.

Αργότερα, κάπου στην Λειβαδια, ανεβαίνει μια όμορφη λεπτούλα κουκλίτσα, 19 ετών το πολύ. Κάθεται απέναντί μου αντικρυστά. Με πιάνει να την κοιτάω και πνίγει ένα χαμόγελο.

- Μμμμ..

Σηκώνεται και πηγαίνει τουαλέτα. Όταν επιστρέφει φοράει ένα κοντό τζην σορτσάκι (πριν φορούσε μακρύ)!?!?! Επιπλέον λεπτομέρεια: μαύρα ιμιτασιόν σταράκια! Με κοιτάζει και εγώ σκέφτομαι:

Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια(σταυροπόδι) - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας(υπογραμίζει φράσεις και δαγκώνει το μολύβι), Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας

- Ο πρωταγωνιστής μας βρίσκεται σε σύγχηση, ώσπου:

Η κοπελίτσα με τα μπουτάκια βγάζει ένα μεγάλο ψάρι από την τσάντα της (ψυχραιμία, πρόκειται για φθηνό λογοπαίγνιο, το Big Fish του Θέματος εννοώ). Ξενερώνω. Γυρνάω στην κοπέλα με τον Σκαρίμπα. Βλέπω στο κινητό της έχει σαν φόντο την φωτό μιας γκόμενας....

Άσ'το Johnny, σκέφτομαι, σε 3 ώρες θα είσαι Θεσσαλονίκη. Βάζω τα ακουστικά του mp3player, δυναμώνω την έντσαση και ελπίζω να με πάρει ο ύπνος...

Sometimes I feel Like a motherless child

Sometimes I feel Like a motherless child

And sometimes I feel Like a motherless child

A long...long way...from home

(Άσχετο το Motherless Child, απλά αυτό έτυχε να ακούω εκείνη την στιγμή, άσε που προσθέτει κι έναν τόνο μελαγχολίας στο φινάλε του post)

Μιχάλης Λιάπης

Χαιρετείστε τον νεο Υπουργό Πολιτισμού! Μετά τον Καραμανλή, την Πετραλιά και τον Βουλγαράκη ήρθε η ώρα οι τέχνες να γνωρίσουν μια πραγματική άνθιση.

Δεν θα βρίσκουμε χώρο για τα αρχαία μας, που θα αρχίσουν να μας τα επιστρέφουν σωρηδών οι βάρβαροι λεηλάτες της ιστορίας μας!

Ξεσκονίστε τα ράφια για τα Όσκαρ, τους Χρυσούς Φοίνικες, τους Χρυσούς Λέοντες, τις Χρυσές Αρκτους μπλα μπλα μπλα που θα κερδίσει ο Νεος Νεος Νεος Ελληνικός Κινηματογράφος!

Τρία ζήτω για τον νέο Υπουργο!

Ουουουουουου!!!!!!

Νικος Νικολαϊδης

Πέθανε σήμερα. H Δέσποινα Μουζάκη λέει θα του κάνει του χρόνου αφιέρωμα και φαντάζομαι η ΕΡΤ θα δείξει κάποια συνέντευξη ή ταινία του. Πωπω, τι γρήγορα αντανακλαστικά.

Σκέφτομαι ότι λίγο πριν πεθάνει άκουσε και είδε πάρα πολύ άσχημα πράγματα (για οποιοδήποτε προσφάτως αποθανών το ίδιο σκέφτομαι). Τον θάνατο πολλών 'μεγάλων'(Antonioni, Bergman, Max Roach, Lee Hazelwood) και φυσικά τις φωτιές. Και, δεν ξέρω γιατί, μου έρχεται στο μυαλό ο Καζαντζίδης που πέθανε 4 μέρες μετά την 11 Σεπτεμβρίου. Ποιος ξέρει τι σκέψεις έκαναν για όλα αυτά λίγο πριν ξεψυχήσουν..

R.I.P.

Ένα τραγικωμικό αντιαμερικάνικο τραγούδι

Περνάγαμε Κορέα

με κείνη την παρέα

με τις ναπάλμ μας καίγαμε χωριά

και ρίχναμε μπομπάκια

σ΄ολά τα κινεζάκια

και στέλναμε βοήθεια μετά!

Νοθείες

νοθείες και μυθεύματα

και ανάψανε τα αίματα

τα μετεκλογικά!

Δικτάτορα

καινούριο στα ανάκτορα

δικό μας όμως πράκτορα

θα βάλουμε ξανά!

Scuba Diving Στον Καμπινέ

Μόλις αποτελείωσες το γεύμα σου. Σπρώξε από μπροστά σου το άδειο πιάτο και απόλαυσε την τελευταία γουλιά από την μπύρα σου. Προσπάθησε να είσαι ευγενικός και πνίξε το ρέψιμο που ανεβαίνει στο λαρύγγι σου. Προσπέρασε την υπνηλία που νιώθεις και πήγαινε στην τουαλέτα. Άναψε το φως και κλείσε την πόρτα. Παρατήρησε τον καμπινέ. Ξέρω, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να καθίσεις και να απολαύσεις τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε. Σκέψου πως είναι μία πύλη και αναλογίσου που οδηγεί.

Φαντάσου πως είσαι ένας μικροσκοπικός δύτης, πλήρως εξοπλισμένος, και κάνε βουτιά. Μπροστά σου απλώνεται ένα εκτεταμένο και δαιδαλώδες δίκτυο από σωλήνες, που ενώνει το δικό σου σπίτι με τα σπίτια των υπόλοιπων ενοίκων της πολυκατοικίας σου. Τα υδραυλικά της οικοδομής ενώνονται με το μεγάλο υπόγειο δίκτυο που διαπερνά ολόκληρη την πόλη.

Έτσι, αν έχεις αρκετό οξυγόνο στις μπουκάλες σου και δεν νιώθεις φόβο και αποτροπιασμό απέναντι στον άγνωστο και σκοτεινό νέο κόσμο που εκτείνεται μπροστά σου, μπορείς να επισκεπτείς το σπίτι οποιουδήποτε μένει σε αυτήν την πόλη (ξέρω σου μπαίνουν πονηρές ιδέες).

Θεωρητικά το ταξίδι αυτό ακούγεται συναρπαστικό. Στο κόσμο που ζούμε όμως, σε αυτές τις ατελείωτες οδούς σέρνονται μοιρολατρικά τα οργανικά απόβλητα της 'καθαρής' κοινωνίας μας, τα κακά μας (τα καλά μας τα φυλάμε στις ντουλάπες μας και δεν τα φοράμε ποτέ), για να καταλήξουν εκεί που πρέπει να καταλήξουν, μακρυά από τις μύτες και τα μάτια μας (και ελπίζω και από τα στομάχια μας).

Μην τα φοβηθείς, πιάσε μια κουράδα από το χέρι και κάντε αυτό το ταξίδι παρέα. Άκουσε την ιστορία της και χαθείτε μακρυά, στην θάλασσα.