Καλώς Ήρθε Το Δολάριο

Μια καταπληκτική κεντρική ιδέα που χτίστηκε ιδιοφυώς πάνω στη τρανταχτή αντίθεση δύο κόσμων, που όμως δεν μοιάζει παρατραβηγμένη σε καμία περίπτωση. Ένας καθηγητάκος (ανεπανάληπτος ο Γ. Κωνσταντίνου) προσλαμβάνεται από μία ‘κυρία’ της νύχτας, για να διδάξει εγγλέζικα στις κοπέλες που απασχολεί στο νάϊτ κλαμπ ‘Blue Black’. Το στόρυ μοιάζει να ξεπήδησε από light-ερωτικό διήγημα του Γκυ ντε Μωπασάν, με ολίγη από Blau Engel.

Το φιλμ αποτελεί μια καταπληκτική τοιχογραφία της πονηρής αθηναϊκής νυχτερινής ζωής της περιόδου (αυτού που αποκαλούσαν ‘τρούμπα’), και ο καθηγητάκος είναι ο ιδανικός ξεναγός.

Βεβαίως η νάϊτ λάιφ της εποχής είναι απλά το σκηνικό. Αλλά τι σκηνικό και τι χαρακτήρες! Από πού να αρχίσεις. Το πολύχρωμο μπαρ με τα πολύχρωμα κορίτσια. Τα GoGo Girls που χορεύουν την μεγάλη επιτυχία ‘καρσιλαμάς’. Η αργκώ του δρόμου. Ο Σ. Μουστάκας σε ρόλο Μάνατζερ με fake γαλλική προφορά, μπερέ και φουλάρι στο λαιμό. Η θεά Ε. Καλουτά. Τα αμέτρητα κοντινά πλάνα σε πανέμορφα γυναικεία πόδια. Και φυσικά το αξιαγάπητο λαβ στόρυ μεταξύ του καθηγητή και της πόρνης.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στην ταινία, είναι ότι τελικά το νυχτερινό κέντρο ‘Blue Black’ αποτελεί ένα καταφύγιο, ένα λιμανάκι όπου ο καθένας (οι πελάτες, τα κορίτσια και το λοιπό...προσωπικό) μόλις μπαίνει ακουμπά στο πάγκο του μπαρ τα προβλήματά του και τα παραλαμβάνει ξανά στην έξοδο, προσπαθώντας στο ενδιάμεσο να κερδίσει κάτι για να αλλάξει την ζωή του. Έτσι στα πρόσωπα της ταινίας καθρεπτίζονται οι αγωνίες και οι ελπίδες μιας ολόκληρης εποχής και η λέξη κλειδί είναι το ‘δολάριο’ στο τίτλο της ταινίας. Καλώς όρισε στην χώρα μας λοιπόν.

Τεστοστερόνη

Πριν από αρκετό καιρό έγραψα την παρακάτω κριτική-ανάλυση για την ταινία ‘Τεστοστερόνη’ του Γιώργου Πανουσόπουλου (σενάριο Αύγουστος Κορτώ). Νομίζω ότι είναι μια ταινία που έχει αδικηθεί από τους έλληνες κριτικούς κινηματογράφου, αλλά όχι άδικα. Οι δημιουργοί της (οι παραγωγοί ίσως;) επέμειναν πολύ στο σεξοκωμικό στοιχείο, για να πουλήσουν εισιτήρια, με αποτέλεσμα να αποδυναμώσουν το περιεχόμενό της.

Στο πρώτο επίπεδο, η υπόθεση της ταινίας είναι απλή. Παρακολουθούμε την πραγματοποίηση της απόλυτης ανδρικής φαντασίωσης: ένας άντρας μόνος σε ένα νησί γεμάτο γυναίκες , που όλες επιθυμούν το ίδιο πράγμα, τον φαλλό του!!!

Αν θέλεις μπορείς να μείνεις στην επιφάνεια της ταινίας και να γελάσεις με τα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν. Μπορείς επίσης να καβλώσεις με την ηδονοβλεπτική σκηνοθεσία του Πανουσόπουλου (παλιά μου τέχνη κόσκινο).

Αν όμως θέλεις να εμβαθύνεις στην υπόθεση, πρέπει να διυλίσεις τις εικόνες και να αποκωδικοποιήσεις τους συμβολισμούς. Όπως είπαμε, βλέπουμε την πραγματοποίηση της απόλυτης αντρικής φαντασίωσης, που όμως στην διάρκεια της ταινίας μετατρέπεται σε εφιάλτη με τραγική κατάληξη. Γιατί όμως;

Γιατί μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται. Ουσιαστικά παρακολουθούμε την παραπλάνηση του αρσενικού, για να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συλλογική γυναικεία φαντασίωση να βρουν το υπεραρσενικό, να το χρησιμοποιήσουν όπως επιθυμούν και στο τέλος να το ευνουχίσουν.

Το υπεραρσενικό πρωσοποποιείται ιδιοφυώς ως ο ναύτης που παίρνει την πρώτη του άδεια, μετά από μέρες και εκεί που ήταν αποκλεισμένος σε ένα ‘νησί’ γεμάτο άντρες (το καράβι) βρίσκεται αποκλεισμένος σε ένα νησί γεμάτο γυναίκες και τα επίπεδα της τεστοστερόνης φτάνουν σε εκρηκτικό σημείο.

Η καθεμία από της γυναίκες βλέπει στο πρόσωπο του ναύτη το δικό της υπεραρσενικό και το χρησιμοποιεί αναλόγως.

Μετά από πολύ ‘χρησιμοποίηση’ φτάνουμε στην σκηνή ανθολογίας του τέλους. Η βύθιση του υπεραρσενικού στο αβαθές και σκοτεινό μνήμα έχει δύο σημασίες. Η πρώτη και δυσοίωνη είναι ότι επέρχεται ο πραγματικός θάνατος και άρα έχουμε πλήρη και ανεπίστρεπτο σωματικό ευνουχισμό. Η δεύτερη και πιο τρυφερή είναι ότι έχουμε την επιστροφή στην μήτρα της γυναίκας γης (το μνήμα συμβολίζει ξεκάθαρα το αιδοίο) και την επιστροφή του υπεραρσενικού στην εμβρυακή φάση, δηλαδή στον πλήρη μηδενισμό της σεξουαλικότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας (πνευματικός ευνουχισμός).

Don't Super Size Me

Πριν από καιρό είδα σε DVD την ταινία-ντοκυμανταίρ Super Size Me. Το θέμα της είναι γνωστό. Παρακολουθούμε τον σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή Morgan Spurlock να τρέφεται για ένα μήνα αποκλειστικά με γεύματα από τα MacDonald, καταγράφοντας τις συνέπειες του εγχειρήματος αυτού. Παράλληλα βλέπουμε και κάποιες συνεντεύξεις πολέμιων των fast food, αλλά και φανατικών υποστηρικτών τους, καθώς και διάφορες άλλες αναλύσεις κοινωνιολογικού περιεχομένου.

Μπορώ να πω ότι με διασκέδασε αρκετά το συγκεκριμένο φιλμ και μου πρόσφερε και κάποια τροφή για σκέψη. Η ‘τροφή’ όμως αυτή ήταν το ίδιο junk με την τροφή που προσφέρουν τα MacDonald! Επιφανειακές αναλύσεις, κοινότοπα επιχειρήματα και χοντροκομμένο χιούμορ αλά Michael Moore.

Το πιο ηλίθιο πάντως στην ταινία ήταν το όλο εγχείρημα του Morgan Spurlock, που αποτελεί και τον μόνο λόγο ύπαρξης της. Είναι τελείως αναμενόμενο να πάθεις ένα σωρό κακά αν για ένα μήνα τρως μόνο βλαβερή fast food σαβούρα.

Επίσης βρήκα ενοχλητικό το πόσο εγωκεντρικό ήταν αυτό το φιλμ. Και καλά Δαβίδ(καταναλωτής) εναντίον Γολιάθ(πολυεθνική). Από την αρχή μέχρι το τέλος βλέπουμε αυτόν τον τύπο. Τον παρακολουθούμε να κάνει κλύσμα, να ξερνάει, να του καταστρέφεται το συκώτι, να μην του σηκώνεται κ.τ.λ. Δηλαδή μια τελείως reality φάση. Είμαι σίγουρος ότι ο Morgan Spurlock θέλει να τον ανακυρήξουμε νεομάρτυρα του ακτιβισμού, βοηθεια μας.

Το όλο concept μου θυμίζει αυτό το εντελώς αμερικάνικο, που κάποιος μηνύει μια πολυεθνική για τον Α ή Χ απίθανο λόγο και φυσικά κερδίζει (πράγμα κατά τα άλλα παρήγορο, που μας δείχνει ότι ακόμα και ο πιο ηλίθιος πολίτης στην Αμερική έχει δικαιώματα που συχνά τα δικαστήρια του τα κατοχυρώνουν, σε αντίθεση με την χώρα μας). Ο φίλος μας αντί να κάνει μήνυση έκανε ντοκυμανταιρ. Μπραβο του!