Johnny-Faux

Στρατιώτης Ζαχαρίας Μπιριμπίλιος

2008-05-01T13:59:00.000-07:00

Όταν ο λοχαγός ρώτησε τον στρατιώτη Μπιριμπίλιο να του πεί με τι ασχολούνταν στον έξω κόσμο, αυτός απάντησε "Κλόουν σε παιδικά πάρτυ". Ο λοχαγός έκανε έναν αστείο μορφασμό που υποδήλωνε έκπληξη

"Σοβαρά;",

"Μάλιστα κύριε λοχαγέ!",

"Λαμπρά!".

Ο Μπιριμπίλιος που δεν περίμενε με τίποτα τέτοια αντιμετώπιση, δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το χαμόγελο που σχηματίστηκε στο πονηρό προσωπάκι του. Ο λοχαγός το αγριοκοίταξε, κόβοντας του με την μία τον αέρα.

"Άκου ψηλέ (ο Μπιριμπίλιος ήταν μετα βίας 1.70), την κυριακή έχει τα γενέθλιά της η κορούλα μου, ο καιρός είναι καλός και σκέφτομαι να διοργανώσω μια γιορτούλα για χάρη της εδώ απέξω στο κιόσκι. Θα είναι καλεσμένα τα παιδάκια σχεδόν όλων των αξιοματικών του στρατοπέδου και λέω να τους κάνω μια εκπληξούλα. Εσύ (τον σημάδεψε απειλιτικά με την δαχτυλάρα του) θα με βοηθήσεις σε αυτό."

"Στις διαταγές σας κύριε λοχαγέ!", είπε ζωηρά ο Μπιριμπίλιος, που ξαφνικά άρχισε να τον ζαλίζει το μεθυστικό μα αβέβαιο άρωμα της τιμητικής.

"Σε θέλω εκεί να κάνεις ένα νουμεράκι, από αυτά που έκανες και έξω, ξέρεις μαγικά και άλλες τέτοιες παπαριές"

"Μάλιστα κύριε λοχαγέ, μόνο που θα χρειαστεί να φέρω την στολή μου"

"Ποια στολή, είσαι στρατιώτης. Έτσι θα έρθεις με την παραλλαγή, απλά θα βάψεις το πρόσωπο σου κλοουνίστικα."

Από τον λαιμό του Μπιριμπίλιου ακούστηκε ένα καρτουνίστικο γκλουπ.

"...."

"Λοιπόν;"

"Μάλιστα κύριε λοχαγέ."

Στρατιώτης Κάρολος Κεντίδης

2008-05-01T13:06:00.000-07:00

Ο στρατιώτης Κάρολος Κεντίδης, ένας καλοκάγαθος ομογενής από την Γεωργία. Γλυμένο μαλλί χωρίστρα και γυαλιά με χοντρό κοκκάλινο σκελετο. Στο κέντρο, που ήμασταν μαζί, δεν ΄περνούσε καθόλου καλά. Τον είχανε ταράξει στην αγγαρεία και τις καμπάνες. Οι παλιοί τον στέλνανε από δω και από κει, μόνο μπάτσες δεν του ρίχνανε. Όλα αυτά μάλιστα χωρίς κάποιον προφανή λόγο, το παιδί ήταν πολύ ήσυχο και πάνω από όλα σοβαρό και είχε απηυδήσει με όλην αυτήν την κατάσταση.

Την τρίτη εβδομάδα της εκπαίδευσης πήγαμε για βολή με τα G3. Ο Κάρολος κατέβασε όλους τους στόχους από τα Steyer και στην συνέχεια τον έβαλαν να στήσει τα σχοινάκια των αξιοματικών και των συνεργείων οπλισμού.

Κάποια στιγμή ήρθε η σειρά του να κάνει βολή, "Εκ του πρινηδών θέσεις λαβατΈ!". Πέφτει όλη η γραμμή κάτω, εκτός από τον Κάρολο. "Ρε ζώο τι κάνεις, πέσε κάτω και πάρε θέση!", του φωνάζει ο λοχαγός με τον τηλεβόα, ακούνητος αυτός. "Θα σε σκίσω πέσε κάτω!", τίποτα. "Μαζέψτε τον, πάρτε τον από μπροστά μου!", ουρλιάζει και κοντεύει να του κοπεί η φωνή του λοχαγού. Κάνουν να τον πλησιάσουν κάτι δεκανείς και επιτέλους ο Κάρολος αντιδρά, "΄Πίσω όλοι σας!" φωνάζει και αρχίζει να κάνει κάτι περίεργες σπασμωδικές κινήσεις. Οι καραβανάδες κοκάλωσαν, "Αμάν, την ψώνισε" σου λέει, αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή...

Ο Κάρολος πετάει το κράνος, σχίζει με το ένα χέρι το χιτώνιο με το κολόβιο μαζί και με το άλλο το πανταλόνι. Από κάτω αποκαλύπτει μια μπλε ολόσωμη φόρμα, με ένα κόκκινο σωβρακάκι φορεμένο από έξω (η αλήθεια είναι ότι όταν τον είχα δει στα λουτρά να το φοράει πάνω από την σκελέα μου είχε φανεί εντελώς περίεργο), βγάζει μια πελώρια κραυγή "I had enough with this bullshit, soy long suckers!" και κάνοντας ένα θεαματικό σάλτο εξαφανίζεται μέσα στα γκρίζα σύνεφα (τα λυμένα κορδόνια των αρβυλών του κρέμονταν αυθάδικα).

Του λοχαγού από την έκπληξη και την σαστιμάρα του έπεσε ο τηλεβόας από τα χέρια ("όχι δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν"), παραπίσω ο ο διοιηκητής, που εκείνη την στιγμή έτρωγε ένα τοστ, έπεσε από την καρέκλα του, πιο πέρα ο καψιμιτζης έμεινε με ανοιχτό το στόμα και ένα τσιγάρο κολλημένο στο κάτω χείλι του.

Την επόμενη ημέρα, του στείλανε το Ι5 συστημένο στο σπίτι. Αυτή ήταν η σύντομη θητεία του Κάρολου Κεντίδη.

Ο Johnny Faux φεύγει....

2008-02-07T14:46:00.000-08:00

.....τον πήρανε φαντάρο.

Έφτασε η στιγμή να τον υπηρετήσει η πατρίδα.

Don't worry όμως, θα επιστρέψει!

Ο Παλαιστής Ιβάν Στάμπο prt4

2008-01-25T15:08:00.000-08:00

(εδώ θα βρείτε τα prt1, prt2 και prt3)

Ο Iβάν Στάμπο κοίταξε τις γροθιές του, ήταν κατακόκκινες και γδαρμένες. Έσκισε μια φανέλα και τύλιξε τα χέρια του. Το ψύχος πλέον δεν τον πείραζε, αν και συχνά πυκνά τον έπιανε ένας διαβολεμένος βήχας, που τον ανάγκαζε να φτύνει φλέματα στις γωνιές. Αυτό που πραγματικά τον βασάνιζε ήταν η βρώμα του κρέατος.

Είχε μόλις βραδιάσει, όταν άκουσε ένα θόρυβο. Ίσως να είναι αυτός ο κερατάς, σκέφτηκε. Κάποιος πρέπει να του κουβαλούσε φαί, ζεστή κρεατόσουπα, όπως του είχε υποσχεθεί ο κρεαταγορίτης. Η μυρωδιά της σούπας έφτασε στην μύτη του πίσω από την κλειδωμένη μεταλλική πόρτα, η κοιλιά του παρήγαγε διάφορα θεαματικά γουργουρητά. Άνοιξε το παραθυράκι και φάνηκαν τα μάτια ενός αγοριού. Έλα να πάρεις το φαγητό σου. Του πέταξε πρώτα ένα ξερό καρβέλι ψωμί. Ο Ιβάν πλησίασε, το σκέφτονταν σοβαρά να τον πιάσει όπως μπορεί και να τον κάνει κομμάτια. Αλλά ο πιτσιρίκος δεν έφταιγε σε τίποτα.

Έπιασε το βαθύ πιάτο με τα δυο του χέρια. Αχ, τι ζεστό, μίλησε σχεδόν από μέσα του. Κοίταξε το πιτσιρίκο που στέκονταν εντελώς αδιάφορος πίσω από το παράθυρο. Σήκω και φύγε τώρα, του είπε με την αγριοφωνάρα του. Ο πιτσιρίκος έκλεισε το παραθυράκι και την κοπάνησε. Η μυρωδιά κόντευε να του σπάσει την μύτη. Μέσα στην σούπα διέκρινε χοντροκομμένα κομμάτια κρέατος. Αηδίασε. Τα έπιασε με μια σιχασιά και τα πέταξε ένα ένα από μέσα. Ορκίστηκε να μην ξαναφάει κρέας, τόση απέχθεια ένιωθε πια. Έκοψε το ψωμί μπουκιές και άρχισε να το βουτάει στον ζεστό ζωμό και να τα τρώει. Ρούφηξε με λαιμαργία ότι περίσσεψε. Πασαλείφτηκε ζουμιά. Ήταν βάλσαμο αυτό το γεύμα.

Ένιωθε πολύ κουρασμένος. Ξάπλωσε στο κρεβάτι και σκεπάστηκε με την λιγδιασμένη κουβέρτα που υπήρχε εκεί. Δεν είχε να σκεφτεί τίποτα απόψε. Έπεσε σε έναν ύπνο βαθύ.

Τα κοκόρια της γειτονιάς, που μετά βίας ακούγονταν εκεί μέσα, τον ξύπνησαν. Χρειάστηκε να περάσουν μερικά δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει που βρισκόταν. Τι άσχημο συναίσθημα. Ποτέ δεν περίμενε να βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση.

Πίσω στην πατρίδα είχε έναν καλό φίλο που είχε κάνει φυλακή, τον είχαν στείλει μάλιστα και στα γκούλαγκ. Ο Ιβάν θυμάται τις πονεμένες διηγήσεις του και σκέφτηκε ότι υπάρχουν και χειρότερα. Σηκώθηκε από το κρεβάτι με ορμή, ΝΑΙ υπάρχουν και χειρότερα, φώναξε σφίγγοντας τις γροθιές του και έπεσε με τα μούτρα στην προπόνησή του.

Πρέπει να εκμεταλλευτώ όπως μπορώ αυτήν την άσχημη κατάσταση και να επικεντρωθώ στον αγώνα με το Γομάρι. Αναρωτιέμαι τι είδους προπόνηση κάνει αυτός. Αυτά σκέφτονταν όταν άκουσε έξω από την φυλακή του φωνές, σαν να άκουσε και το όνομά του μέσα σε όλον αυτόν τον σαματά. Πέρασαν μερικά λεπτά και οι φωνές άρχισαν να πλησιάζουν την μεταλλική πόρτα, που του έκλεινε τον δρόμο προς τον έξω κόσμο. Ακούει το κλειδί να εισχωρεί στο λουκέτο, στην συνέχεια αλυσίδες να γλιστράν και να πέφτουν στο πάτωμα, η πόρτα ανοίγει.

Ο Ιβάν Στάμπο κάνει να χιμήξει έξω, όταν αντιλαμβάνεται ποιοι είναι οι διασώστες του. Δύο αστυνομικοί τον σημαδεύουν με όπλα και πίσω τους βρίσκεται ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος μαζί με το Γομάρι, μπορούσε να διακρίνει το σατανικό του χαμόγελο πίσω από την μάσκα. Μην ανησυχείς, πετάγεται ο διοικητής, εμείς ήρθαμε να σε ελευθερώσουμε από αυτόν τον παλιάνθρωπο που σε φυλάκισε. Μα ποιος νομίζει ότι είναι και τόλμησε να ανακατευτεί στα πόδια μου, στα αλήθεια φαντάζονταν πως δεν θα τον έπαιρνα είδηση; Οι άνθρωποί μου είναι παντού και βλέπουν τα πάντα. Τον κανονίσαμε όμως, είπε και κάγχασε. Δεν θα επιτρέψω να ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, γι’αυτό θα σε έχω κάτω από την αυστηρή επίβλεψή μου μέχρι να γίνει ο αγώνας. Ο Ιβάν τον κοίταξε με μίσος, για πόσο ακόμα μπορεί να ανεχθεί να τον μεταχειρίζονται σαν πιονάκι τους.

Ακολούθησε μας. Μπροστά πήγε ο διοικητής με το Γομάρι, που γυρνούσε το κεφάλι του και έριχνε άγριες ματιές, πίσω τους ο Ιβάν και στο τέλος οι δύο αστυνομικοί με τα όπλα. Μπαίνουν σε ένα ακριβό αυτοκίνητο, που ήταν παρκαρισμένο μπροστά από το χασάπικο του κρεαταγορίτη, γύρω είχε μαζευτεί κόσμος. Φύγαμε για το μαγαζί του Βασιλάρα στο λιμάνι.

Πλησιάζανε στον προορισμό τους, είχε αρχίσει να βραδιάζει και οι δαιδαλώδεις δρόμοι του λιμανιού ήταν έρημοι και σκοτεινοί. Ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά τους ένας κουρελής με το σκυλί του, κλείνοντας τους το δρόμο. Φρενάρουν και αρχίζουν το κορνάρισμα για να τον διώξουν, αλλά εις μάτην, είχε κοκαλώσει και κοιτούσε, λες και κατάματα, το αυτοκίνητο. Το σκυλί γαύγιζε και εκτόξευε σάλια από το αφρισμένο στόμα του. Μα τι συμβαίνει, αναρωτήθηκε ο διοικητής, κατεβείτε και διώξτε τον για να τελειώνουμε. Μάλιστα, κατεβαίνουν οι δυο αστυνομικοί. Φύγε από την μέση, του φωνάζουν, αλλά τίποτα. Το πλησιάζει ο ένας, με φανερό εκνευρισμό, για να τον διώξει, αλλά χωρίς να το περιμένει του χιμάει ο σκύλος και τον ρίχνει κάτω, αρχίζει να τον δαγκώνει στα χέρια και όπου αλλού βρίσκει. Ο άλλος αστυνομικός, κοιτούσε το όλο σκηνικό ξαφνιασμένος. Τι κάθεσαι, ακούστηκε η αυστηρή φωνή του διοικητή από μέσα, πήγαινε αμέσως να τον βοηθήσεις.

Φοβόταν να πλησιάσει και έτσι άρχισε να πετάει πετραδάκια στον σκύλο, που δάγκωνε, σχεδόν με μανία, το μπλε σακάκι και το χέρι του συναδέλφου του. Ο κουρελής είχε πάει στην άκρη και γελούσε δυνατά. Μέσα στο αυτοκίνητο ο Ιβάν κάθονταν με σταυρωμένα τα χέρια, σιωπηλός και μάλλον ήρεμος στο πίσω κάθισμα, χωρίς να κοιτάει κάπου συγκεκριμένα. Οι υπόλοιποι, ο διοικητής και το Γομάρι, είχαν εκνευριστεί με αυτήν την άσκοπη καθυστέρηση και κοιτούσαν τους δύο βλάκες που ασχολούνταν με τον καημένο κουρελή και το σκυλί του, ήταν πραγματικά γελοίοι.

Μέσα στο σαματά, τις φωνές, τα γέλια και τα γαυγίσματα κανείς τους δεν το πήρε είδηση ότι τόσην ώρα, μέσα από τις σκιές και τις σκοτεινές γωνιές του λιθόστρωτου δρόμου, άρχισαν να αναδύονται διάφορες περίεργες φιγούρες, οι οποίες πλησίαζαν σιγά σιγά το ακριβό αυτοκίνητο.

Αν είναι δυνατόν, δεν μπορεί να είναι τόσο ανίκανοι, είπε με αγανάκτηση ο διοικητής. Το Γομάρι ξεφύσηξε, για να δείξει ότι συμφωνεί. Εκείνη την στιγμή άκουσαν ένα χτύπημα στα τζάμια του αυτοκινήτου. Γύρισαν και με τρόμο διαπίστωσαν ότι κάποιες περίεργες μούρες είχαν μαζευτεί γύρω τους και τους κοιτούσαν. Τι συμβαίνει, ποιοι είναι όλοι αυτοί, φώναξε τρομοκρατημένος ο διοικητής. Ο Ιβάν Στάμπο γύρισε ψύχραιμα και έριξε μια ερευνητική ματιά στον κόσμο έξω. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του.

Κατεβείτε κάτω, ακούστηκε μια άγρια φωνή. Μην ανησυχείτε, θα κατέβω να τους κανονίσω, είπε το Γομάρι. Ανοίγει την πόρτα και πετάγεται ετοιμοπόλεμος από μέσα. Βλέπει μπροστά του καμιά δεκαριά άντρες, όλοι τους γεροδεμένοι, θα πρέπει να ήταν λιμενεργάτες. Κοντοστέκεται και ζυγίζει με το μάτι τους αντιπάλους του. Είναι πολλοί, σκέφτεται, δεν θα τους καταφέρω. Που είναι αυτοί οι δύο βλάκες με τα όπλα τους, αναρωτήθηκε, αλλά γρήγορα διαπίστωσε ότι ο ένας ήταν πεσμένος ακόμη κάτω, με το σκυλί να του γαυγίζει κατάμουτρα και τον άλλον το κρατούσαν δυο τύποι. Σήκωσε τα χέρια του, δύο άτομα έτρεξαν κοντά του και του τα έδεσαν πίσω από την πλάτη του.

Μέσα στο αυτοκίνητο ο διοικητής είχε πανικοβληθεί. Έπιασε τον Ιβάν από τον γιακά, ταρακουνώντας τον του φώναζε ποιοι είναι όλοι αυτοί, τους γνωρίζεις. Ο Ιβάν έπιασε τα χέρια του και τα απομάκρυνε. Αυτή η φάρσα τελειώνει εδώ, αρκετά με κατατρέξατε. Ανοίγει την πόρτα και σφίγγοντας το χέρι του διοικητή τον έσυρε έξω.

Βοήθεια, άρχισε φωνάζει αυτός. Άδικα φωνάζεις, ακούστηκε μια φωνή μέσα από το σκοτάδι. Ήταν ο ξάδερφός του Ιβάν. Ξάδερφε μην ανησυχείς, εμείς είμαστε εδώ τώρα, τα έμαθα όλα, ξέρω τι πέρασες. Από πίσω του ο Ιβάν διέκρινε τον ταμία του Βασιλάρα και τον πιτσιρίκο που του έφερε φαί όταν ήταν φυλακισμένος. Γύρω τους ήταν μαζεμένοι λογιών λογιών φάτσες. Λιμενεργάτες, κουρελήδες, πόρνες και ομοφυλόφιλοι, όλοι αυτοί που θεωρούνται περιθωριακοί και έχουν αυτοεξοριστεί στα σκοτεινά σοκάκια του λιμανιού. Ήρθαν όλοι για να βοηθήσουν, να σταματήσουν αυτήν την εκμετάλευση εις βάρος του Ιβάν.

Ο Ιβάν ήταν έτοιμος να δακρύσει, αγκάλιασε το ξάδερφό του και τον φίλησε σταυρωτά. Ξάδερφε σε ευχαριστώ, του μίλησε στην γλώσσα τους, αυτά τα καθάρματα μου φέρθηκαν πολύ άσχημα, σαν να ήμουν ζώο. Με έμπλεξαν σε ένα παιχνίδι που ούτε μια στιγμή δεν ήθελα να συμμετάσχω. Δεν είμαι σκυλί για να με βάλουν να παλέψω όποτε θέλουν, εγώ είμαι επαγγελματίας παλαιστής, ο καλύτερος παλαιστής βορειοανατολικά της Μόσχας! Δεν με σηκώνει το κλίμα εδώ, θα φύγω από την Θεσσαλονίκη και δεν θα ξανάρθω. Μην ανησυχείς, θα τα κανονίσω όλα εγώ, τον καθησύχασε ο ξάδερφός του. Θα κανονίσω να φύγεις αύριο τα χαράματα κιόλας. Τα βλέπεις εκείνα τα παλικάρια; Σαλπάρουν αύριο με το υπερωκεάνιο για Ιταλία και μετά για Μεξικό. Θα χαρούν να σε πάρουν στο πλήρωμά τους. Όσο για αυτά τα καθάρματα θα κανονίσουν τα κορίτσια, έχουν προηγούμενα μαζί τους, δεν θα τους ξαναδεί κανείς. Σε ευχαριστώ ξάδερφε, είπε ο Ιβάν, σας ευχαριστώ όλους, φώναξε στους γύρω φίλους του. Αγκαλιαστήκαν μια τελευταία φορά.

Τις επόμενες μέρες, οι εφημερίδες έγραφαν για την εξαφάνιση του διοικητή και του Γομαριού. Πουθενά δεν ανέφεραν το όνομα Ιβάν Στάμπο. Η ιστορία της μικρής του περιπέτειας δεν καταγράφηκε ποτέ επίσημα. Μπορούσες να την μάθεις μόνο από τις διηγήσεις κάποιου ημίτρελου λιμενεργάτη ή κάποιας γριάς πόρνης.

ΤΕΛΟΣ

Αυθαίρετος Επίλογος

Του άρεσε στα καράβια του Ιβάν, ταξίδευε επί μήνες. Δούλευε σκληρά και όλοι τον αγαπούσαν. Κάποια στιγμή έφτασαν στον τελικό τους προορισμό, το Μεξικό, όπου και άραξαν. Πανέμορφα χρώματα και μουσικές, ο Ιβάν μαγεύτηκε. Στον δρόμο οι μικροκαμωμένοι μεξικάνοι τον κοιτούσαν με δέος, μερικές φορές μάλιστα, τα παιδιά το περικύκλωναν, τραγουδούσαν και τον αγκάλιαζαν. Όλα αυτά τον έφερναν σε μια ευχάριστη αμηχανία και αναρωτιόταν το γιατί τόση αγάπη προς το πρόσωπό του.

Το ανακάλυψε τυχαία όταν είδε μιαν αφίσα κολλημένη σε έναν τοίχο. Έδειχνε δύο μασκοφόρους άντρες οι οποίοι υποτίθεται ότι θα πάλευαν την τάδε μέρα την τάδε ώρα. Δεν έχασε καιρό και πήγε με τον κολλητό του από το καράβι στο γήπεδο όπου θα γίνονταν ο αγώνες. Εκατοντάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί. Στο κέντρο του γηπέδου υπήρχε ένα ρινγκ, στο οποίο σύντομα ανέβηκαν ο διαιτητής και οι δύο αντίπαλοι. Φορούσαν πολύχρωμες στολές και κάτι παράξενες μάσκες. Άρχισαν να παλεύουν κάνοντας θεαματικά αεροπλανικά κόλπα. Ανέβαιναν στα σκοινιά, πηδούσαν ο ένας πάνω στον άλλο, ήταν μια κανονική παράσταση. Ο Ιβάν γελούσε και ζητοκραύγαζε και στο τέλος του αγώνα χειροκρότησε όρθιος τον νικητή. Δεν είχε ξαναδεί στην ζωή του κάτι τέτοιο, το διασκέδασε πραγματικά. Φεύγοντας, έξω από το γήπεδο, τον έπιασε ένας ενθουσιώδης τροφαντός μεξικάνος. Κάτι του έλεγε αλλά δεν καταλάβαινε λέξη. Ο κολλητός του που στέκονταν δίπλα του ήξερε κάτι ψιλά μεξικάνικα και προσπαθούσε να καταλάβει τι τους έλεγε ο τύπος. Όταν κατάλαβε έσκασε στα γέλια.

-Τι σου είπε, ρώτησε φανερά ενοχλημένος ο Ιβάν.

-Σου κάνει πρόταση να δουλέψεις σαν παλαιστής, luchador όπως τους λεν εδώ.

-Ξέχασέ το πες του, θυμάσαι τι έχω περάσει.

-Λέει ότι θα έχεις στέγη, φαί και δικαίωμα να επισκέπτεσαι όσες ώρες θέλεις το γυμναστήριο που διοικεί.

-Θέλω να τα δώ όλα αυτά με τα μάτια μου πρώτα και μετά βλέπουμε.

-Σύμφωνοι λέει.

Κι όλα έγιναν όπως του υποσχέθηκε ο μεξικάνος. Ο Ιβάν δέχτηκε την πρότασή του. Έκανε σκληρή προπόνηση στο πλήρως εξοπλισμένο γυμναστήριο και σύντομα μπήκε στο ρινγκ. Φορούσε μια κόκκινη στολή με ένα τεράστιο σφυροδρέπανο πάνω και μια κατακόκκινη μάσκα. Δεν έχασε σε κανέναν αγώνα. Ο λαός τον αγάπησε, έγινε ίνδαλμα και έβγαλε πάρα πολλά λεφτά.

Κάποια στιγμή τον πλησίασαν δυο κινηματογραφικοί παραγωγοί και του πρότειναν να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία όπου θα έπαιζε ουσιαστικά τον εαυτό του. Φυσικά δέχτηκε. Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία στις λαϊκές μάζες και ακολούθησαν κι άλλες. Τα έβαλε με βρυκόλακες, με ζόμπι, με τέρατα και πάντα θριάμβευε, σώζοντας στο τέλος το Κορίτσι. Στις πρεμιέρες πήγαινε πάντα συνοδεύοντας την συμπρωταγωνίστριά του, η οποία ήταν μια κοσμοαγάπητη πανέμορφη σταρλετίτσα. Ένας έρωτας άρχισε να γεννιέται ανάμεσά τους και δεν άργησαν να παντρευτούν. Όταν έκαναν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά τους, ένα ασπρουλιάρικο στρουμπουλό αγοράκι, μετακόμισαν όλοι μαζί σε μια τεράστια βίλα δίπλα στην θάλασσα.

Η ζωή του Ιβάν ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη. Μια μέρα όμως βγήκε στο μπαλκόνι και κοίταξε πέρα στον ορίζοντα. Αναλογίστηκε την χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε, την μητέρα του και τους φίλους του. Ένιωσε ξαφνικά μιαν απέραντη μοναξιά και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του.

-Ήρθε η ώρα να επιστρέψω, σκέφτηκε και έσφιξε τις γροθιές του.

Η Νέα Μόδα Προστάζει

2008-01-12T04:48:00.000-08:00

Αγόρασε και συ το σούπερ ουάου ΤShirt Johnny-Faux που φοράει το πανέμορφο μοντέλο μας.

ΧS 10$

S 10$

L 15$

XL 15$

XXL 20$

BE SEXY! BE COOL! BE JOHNNY FAUX!

O Παλαιστής Ιβάν Στάμπο prt3

2008-01-03T09:07:00.000-08:00

(εδώ θα βρείτε το πρωτο μερος και εδω το δευτερο)

Ο Βασιλάρας όμως τους πήρε χαμπάρι αμέσως. Ήταν γνωστοί ρουφιάνοι του διοικητή. Έτρεξε προς το μέρος τους και άδειασε για χάρη τους ένα τραπέζι δίπλα ακριβώς από την πίστα. Καθίστε, είπε εντελώς δουλικά κι έκανε νόημα να φέρουν ποτά. Ξέρεις ποιος είναι αυτός που έβαλες στο μαγαζί σου, του λέει ο ένας, είναι από τη Ρωσία. Το ξέρω απαντάει, τον θέλω για φρουρό. Το ξέρεις όμως ότι είχε χθες μια συνάντηση με τον διοικητή μας;

Και του τα είπε όλα για το Γομάρι και τον αγώνα. Δεν τα γνώριζα όλα αυτά, απαντάει απολογητικά ο Βασιλάρας, τι θέλετε τώρα από εμένα, να τον διώξω; Όχι του απαντάει ο άλλος, θα τον κρατήσεις εδώ και θα τον μεθάς κάθε βράδυ, πράγμα που δεν θα είναι δύσκολο από ότι βλέπω. Γύρισε και κοίταξε τον Ιβάν, που η μύτη του ήταν κατακόκκινη από το ποτό.

Στο διπλανό τραπέζι έτυχε να κάθεται ένας κρεαταγορίτης που άκουσε όλη την συζήτηση και η σύμπτωση είναι ότι είχε ακούσει και για τον καβγά στο γυμναστήριο. Του το είχε διηγηθεί με μεγάλο ενθουσιασμό ένας πελάτης του, που ήταν μπροστά στο συμβάν. Φοβερή ευκαιρία σκέφτηκε, αυτός ο τύπος είναι τεράστιος και θα μπορούσε άνετα να νικήσει το Γομάρι που είναι απλός φιγουρατζής. Θα τον πάρω από κοντά, θα τον βοηθήσω να προπονηθεί, έχω πολλούς γνωστούς, και θα ποντάρω πάνω του, κανείς άλλος δεν θα τολμήσει, όλοι θα ποντάρουν στο Γομάρι. Θα βγάλω πολλά λεφτά, σκέφτηκε και έτριψε με ευχαρίστηση τα χέρια του κάτω από το τραπέζι.

Κόντευε τρεις και το πρόγραμμα είχε τελειώσει. Τα γκαρσόνια συμμάζευαν το μαγαζί. Το αφεντικό πλησιάζει τον ταμία και τον Ιβάν που ροχάλιζε. Το σκουντάει, ο Ιβάν ξυπνάει και το κοιτάει στα μάτια. Μπράβο αγόρι μου, του λέει. Τα πήγες πολύ καλά απόψε, ορίστε ο μισθός σου. Του δίνει κάτι λεφτά και του λέει να ξαναέρθει αύριο. Ο Ιβάν βγαίνει σκουντουφλώντας από το μαγαζί. Ακούει ένα σφύριγμα από τις σκιές. Είναι ο κρεαταγορίτης.

Του διηγείται τα όσα άκουσε. Ο Ιβάν Στάμπο σφίγγει τις γροθιές του. Ήρεμα, του κάνει ο άλλος, μην ανησυχείς, εγώ είμαι μαζί σου. Είσαι καταπληκτικός παλαιστής, ρώτησα και έμαθα εγώ. Ο καλύτερος παλαιστής βορειοανατολικά της Μόσχας, συμπληρώνει περήφανα ο Ιβάν. Ναι ναι, ξέρω, λοιπόν θα σου δώσω ένα χώρο για να προπονηθείς μέχρι τον αγώνα, ως τότε δεν θέλω να ξαναρθείς σ’αυτό το μαγαζί, ο Βασιλάρας είναι παλιάνθρωπος. Έλα σε μένα και γω θα σε ταΐζω κάθε μέρα πατσά και κρεατόσουπα για να δυναμώσεις. Ο Ιβάν δεν το σκέφτηκε καν, δέχτηκε αμέσως. Η Κυριακή ήταν κοντά και μέχρι τότε θα έπρεπε να αποφύγει το ποτό, αλλά και τον προδότη τον Βασιλάρα. Ίσως, όταν ξεμπερδέψει με το Γομάρι, να ασχοληθεί και με δαύτον.

Ανέβηκε στο φορτηγάκι του κρεαταγορίτη για να τον πάει σπίτι του. Θα περάσω να σε πάρω αύριο το πρωί και άσε τους άλλους να σε ψάχνουν. Μπήκε κατευθείαν στο δωμάτιό του, έβγαλε το κουστούμι που του δώσανε και το κανε λουρίδες. Ευτυχώς που βρέθηκε στον δρόμο μου αυτός ο καλός κύριος, σκέφτηκε. Πρέπει να προπονηθώ, πολύ ελαφριά τον έχω πάρει τον αγώνα, ξέχασα μου φαίνεται πως είμαι επαγγελματίας και έχω δώσει τόσους και τόσους αγώνες. Μπορεί τα μετάλλιά μου τα κατασχέσαν, εγώ όμως μπορώ να κερδίσω κι άλλα. Αυτός ο αγώνας θα μείνει στην ιστορία!

Τον πήρε ο ύπνος και είδε πολλά όνειρα. Είδε την μητέρα του, που τον μεγάλωσε μονάχη, του είπε να προσέχει και του έδωσε την ευχή της. Είδε τον πρώτο του προπονητή, που του έμαθε τα πάντα για την πάλη, του είπε να μην φοβηθεί τίποτα και κανέναν, του είπε ότι είναι ο καλύτερος. Είδε και την γειτονοπούλα του την Ίρμα, τα αφράτα της μάγουλα και τα γαλάζια της ματάκια, του είπε ότι τον αγαπά.

Το πρωί ξύπνησε ευδιάθετος και σίγουρος για τον εαυτό του. Έλειπαν όλοι από το σπίτι. Άνοιξε το ψυγείο, πήρε ένα μεγάλο μπουκάλι γάλα και το ήπιε με μια ρουφηξιά. Άκουσε μία κόρνα, ήταν ο κρεαταγορίτης που ήρθε να τον πάρει. Καλημέρα αδερφέ μου, του λέει και πηδάει στο φορτηγό. Σφύριζε σε όλη την διαδρομή. Ο κρεαταγορίτης παρέμενε σιωπηλός.

Τον πήγε στο μαγαζί του, ήταν σε μια περιοχή έξω από την Θεσσαλονίκη, προς τα δυτικά. Ορίστε φτάσαμε, σπάει επιτέλους την σιωπή του. Εδώ είναι το μαγαζί μου, του δείχνει την βιτρίνα, πίσω από την οποία κρέμονταν κρέατα και λουκάνικα. Μέσα ένας πιτσιρίκος με αιματοβαμμένη ποδιά έκοβε μια τεράστια γουρουνίσια σπάλα πάνω σε ένα μεγάλο κούτσουρο και την έκανε μπριζόλες. Νταπ νταπ ακούγονταν ο μπαλτάς που έσχιζε το κρέας και έσπαγε το κόκαλο. Εμείς θα πάμε από πίσω, το έπιασε από τον χέρι και τον οδήγησε στην πίσω πόρτα. Μπήκαν μέσα, ήταν σκοτεινά και βρώμαγε κρεατίλα. Εδώ είναι το ψυγείο, το ανοίγει, έλα μέσα να δεις. Μπαίνουν, πατάει ένα διακόπτη και ανάβει μια λάμπα, η οποία κρέμονταν από το ταβάνι ανάμεσα σε τεράστια κουφάρια γδαρμένων ζώων.

Ορίστε το προπονητήριο σου, του λέει. Χαχα, γέλασε αμήχανα ο Ιβάν, δεν μιλάς σοβαρά. Βεβαίως και μιλάω σοβαρά, είπε κάπως απότομα ο κρεαταγορίτης. Ο Ιβάν τον καλοκοίταξε και ύστερα έπεσε το μάτι του σε ένα κρεβάτι στο βάθος του ψυγείου. Πάνω ήταν απλωμένη μια κόκκινη στολή, φόρμα και μια κόκκινη μάσκα. Πλησίασε και την έπιασε στα χέρια του.

Εκείνη την στιγμή άκουσε ένα γδούπο, ήταν η πόρτα του ψυγείου που έκλεισε με δύναμη. Συνειδητοποίησε ότι έμεινε εγκλωβισμένος μέσα! Μπα, δεν μπορεί, πλάκα θα είναι. Πήγε στην πόρτα, άρχισε να φωνάζει, τι κάνεις, άνοιξε μου, άνοιξέ μου αμέσως! Ήδη έχει αρχίσει να κρυώνει. Ένα παραθυράκι ανοίγει και από μέσα φαίνονται τα πονηρά μάτια του κρεαταγορίτη. Ο Ιβάν χτυπάει με όλη του την δύναμη την πόρτα. Είναι ανώφελο να βαράς, του λέει, είναι μεταλλική. Θα σε σκοτώσω, φωνάζει ο Ιβάν.

Για το καλό σου το κάνω, λέει ο κρεαταγορίτης, σκέψου το. Εδώ μέσα θα αφιερωθείς αποκλειστικά στον σκοπό σου, την προπόνηση, σου έχω αφήσει ότι σου είναι απαραίτητο. Το κρύο δεν νομίζω να σε πειράξει, πιστεύω ότι είσαι συνηθισμένος σε αυτό. Θα ξαναέρθω το μεσημέρι για να σου φέρω σούπα. Γεια σου, λέει και κλείνει το παραθυράκι.

Ο Ιβάν συνέχισε να φωνάζει και να βαράει την πόρτα, μέχρι που κουράστηκε. Είμαι φυλακισμένος, σκέφτηκε, πως έμπλεξα έτσι; Από το κακό στο χειρότερο. Γύρισε και κοίταξε τη στολή. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο εδώ μέσα, παρά να προπονηθώ. Θα τον κερδίσω αυτόν τον αγώνα και μετά θα λογαριαστώ με όλους τους. Φόρεσε την μάσκα και βάλθηκε να χτυπάει τα κρέατα. Υπομονή σκέφτηκε, υπομονή.

to be continued....

O Παλαιστής Ιβάν Στάμπο prt2

2008-01-03T08:16:00.000-08:00

(To πρώτο μέρος θα το βρείτε παρακάτω ή εδώ)

Αντιλαμβάνεσαι, του λέει, πως δεν έχεις πολλά περιθώρια άρνησης. Για να μην αισθάνεσαι και εξαναγκασμένος σου υπόσχομαι ότι από την στιγμή που θα λάβεις μέρος σε αυτόν τον αγώνα θα έχεις την αμέριστη επιείκεια μου και την προστασία μου, βεβαίως όσο θα περνάει από το χέρι μου, του έκλεισε το μάτι. Ο Ιβάν Στάμπο ανεπαίσθητα έκανε ένα βήμα πίσω. Ο διοικητής του επιφύλασσε μια τελευταία κουβέντα, μπορεί να βγάλεις και λεφτά από αυτήν την ιστορία, αν κερδίσεις. Μόλις αποτελείωσε την φράση του έσκασε στα γέλια, φανερώνοντας έτσι όλη την υπεροψία που προσπαθούσε να κρύψει τόσην ώρα. Λοιπόν μέχρι την επόμενη Κυριακή να είσαι έτοιμος.

Ο Ιβάν Στάμπο έφυγε σκυφτός και σκεφτικός από το τμήμα. Η εικόνα του Γομαριού του ήρθε στο μυαλό, ένιωσε φόβο, αν και δεν υπήρχε περίπτωση να το παραδεχτεί ποτέ. Περπάτησε για αρκετή ώρα και τελικά αποφάσισε να επιστρέψει στο σπίτι των δικών του ανθρώπων. Φυσικά το είχε πάρει είδηση ότι κάποιος τον ακολουθούσε τόσην ώρα.

Ο ξάδερφός του τον πρόφτασε πριν να μπει μέσα. Στην μητρική τους γλώσσα των ρώτησε χαμηλόφωνα, που ήσουν αδερφέ μου, σε μπλέξανε σε κανά καβγά. Δεν πήρε απάντηση. Κατευθύνθηκε στο δωματιάκι του, ίσα που χωρούσε μέσα ο τεράστιος όγκος του. Ο ξάδερφός του επέμενε, θα μου πεις τι συνέβη; Βγήκες για βόλτα και επέστρεψες μετά από ώρες. Παράτα με.

Καλά, όπως επιθυμείς. Εγώ όμως έψαξα και σου βρήκα δουλειά. Κοντά στο λιμάνι είναι ένα κέντρο διασκεδάσεως, μίλησα στον ιδιοκτήτη που είναι φίλος μου. Ζητάει, λέει, ένα δυνατό άνδρα για την ασφάλεια του μαγαζιού, πολλοί πελάτες μεθάνε και κάνουν ζημιές. Είσαι ο κατάλληλος.

Ο Ιβάν έκανε πως άκουγε αδιάφορα, αλλά η αλήθεια είναι πως μέχρι να γίνει ο αγώνας χρειάζονταν κάποια απασχόληση. Επίσης σκέφτηκε πως αυτός ο τύπος, που είναι άνθρωπος του λιμανιού και της νύχτας, ίσως να μπορέσει να τον βοηθήσει.

Το επόμενο απόγευμα πήγε στο μαγαζί. Ήταν στο ισόγειο ενός ημιερειπωμένου διώροφου σπιτιού. Πάνω από την πόρτα της εισόδου κρέμονταν δύο βρώμικες λάμπες λουξ. Μπήκε μέσα και αμέσως τον έπνιξε η καπνίλα και η μουντάδα. Ενώ έξω είχε ακόμα φως, στο εσωτερικό δεν έμπαινε ούτε μια αχτίνα, καθώς όλα τα τζάμια ήταν καλυμμένα με μουσαμάδες. Η αλήθεια είναι ότι δεν του έκανε άσχημη εντύπωση. Πίσω στην πατρίδα του σύχναζε σε εξίσου βρώμικα, αν όχι χειρότερα, χαμαιτυπεία.

Οι καρέκλες ήταν ακόμα πάνω στα τραπέζια. Στην μικρή πίστα ένας θαμπός προβολέας φώτιζε ένα τύπο που κούρδιζε ένα μπουζούκι, φορούσε καφέ κουστούμι και κόκκινη γραβάτα,. Σε ένα γραφειάκι πίσω στην γωνία του μαγαζιού ήταν ένας επιβλητικός μουστακαλής, ο οποίος καθόταν σταυροπόδι στην ακρίτσα μιας καρέκλας και έπαιζε στα χέρια του ένα κομπολόι. Γύρισε αδιάφορα το κεφάλι του και το βλέμμα του έπεσε στον Ιβάν. Του κάνει νόημα να πλησιάσει.

Ώστε εσύ είσαι το ξαδερφάκι του Νικολάκη, καλά μου τα λεγε, είσαι σκέτο θηρίο. Εγώ είμαι ο Βασιλάρας και διευθύνω τούτο δω το τσαρδί. Δεν τα πολυέπιανε τα λόγια του ο Ιβάν, αλλά διέκρινε μια συμπάθεια εκ μέρους του. Λοιπόν πιάνεις δουλειά από απόψε, πήγαινε πίσω στα καμαρίνια να σου δώσουν ένα κουστούμι, αν και εσύ χρειάζεσαι αντίσκηνο για να χωρέσεις. Έσκασε στα γέλια φτύνοντας παντού σάλια.

Ντύθηκε και τον οδηγήσανε στο πόστο του, δίπλα στο ταμείο. Η νύχτα έπεσε και τα πρώτα ρεμάλια έκαναν την εμφάνισή τους. Ήταν όλοι άνθρωποι του λιμανιού και κρεαταγορίτες. Κάποιοι από αυτούς σέρνανε από πίσω κάτι ξανθές γκόμενες. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με ένα στριπτήζ, μια πολύ όμορφη κοπέλα. Ο Ιβάν δεν είχε δει κάτι παρόμοιο στην ζωή του, κοκκίνισε. Στην συνέχεια πήραν θέση οι μουσικοί, στο κέντρο κάθονταν ο τύπος με το μπουζούκι και το καφέ κουστούμι, όλοι χειροκρότησαν, φαίνεται ήταν μεγάλη φίρμα.

Το κέφι είχε ανάψει και το ποτό έρεε άφθονο, όλα όμως κυλούσαν ήσυχα. Ο ταμίας που στέκονταν δίπλα του έφερε ένα μπουκάλι βότκα. Τέτοιο ποτό δεν πίνετε στην πατρίδα σου; Μάλιστα, του απαντάει. Λοιπόν πάρε ένα ποτηράκι και έλα να πιούμε και μεις τίποτα. Ο Ιβάν το καλοσκέφτηκε, από καιρό το είχε πάρει απόφαση να κόψει το ποτό, ειδικά τώρα που τον περίμενε ένας τόσο σημαντικός αγώνας. Αλλά το λαρύγγι του διψούσε απίστευτα. Πρέπει να τον είχε μερακλώσει και το μπουζούκι κι έτσι πήρε ένα ποτήρι, το κοπάνησε στο τραπέζι και είπε με αποφασιστική φωνή, γέμισέ το!

Όλο το βράδυ έπιναν με τον ταμία. Έτσι όταν εκείνα τα δύο μούτρα μπήκαν στο μαγαζί ούτε που το πήραν χαμπάρι.

to be continued....

O Παλαιστής Ιβάν Στάμπο

2007-12-28T05:04:00.000-08:00

Ο Ιβάν Στάμπο γαλουχήθηκε από μικρός στα κοινοτικά γυμναστήρια της Σοβιετικής Ένωσης. Πέρασε ατελείωτες ώρες εξάσκησης (χτυπώντας σάκους και κάνοντας σκοινάκι) και προπόνησης κάτω από τα βλέμματα των Λένιν και Στάλιν, που κρέμονταν σε τεράστια κάδρα στους τοίχους. Ήταν πραγματικά το καμάρι της μικρής χιονισμένης πόλης του, ο καλύτερος παλαιστής βορειοανατολικά της Μόσχας για το έτος 1968.

Ανταποκριτές του Γενικού Επιτελείου Αθλητισμού δεν άργησαν να τον ανακαλύψουν, δυστυχώς για αυτόν, μέσα σε μια καπνισμένη ταβέρνα, τύφλα στο μεθύσι. Είπαν κρίμα, θα μπορούσες να φτάσεις μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και να δοξάσεις την πατρίδα μας και τον λαό της. Του απαγόρευσαν την είσοδο σε όλα τα γυμναστήρια της περιοχής, στην ουσία τον αναγκάσαν να αυτοεξοριστεί.

Έφυγε λοιπόν και πήγε στην Θεσσαλονίκη στα ξαδέρφια του, δύσκολους καιρούς διάλεξες να μας έρθεις του είπαν. Δεν φοβόνταν όμως αυτός.

Βγήκε να κάνει μια βόλτα στην γειτονιά. Περπατώντας έφτασε μπροστά σε ένα αθλητικό κέντρο, δάκρυσε και αν βρίσκονταν στην πατρίδα του τα δάκρυά του ήδη θα είχαν παγώσει. Μπήκε μέσα, γνώριμες εικόνες. Κόσμος πολύς αθλούνταν. Στο βάθος αναγνώρισε το τερέν της πάλης, σε ένα τέτοιο είχε χύσει όλον τον ιδρώτα και το αίμα της εφηβείας του.

Στο κέντρο του τερέν, ένα γομάρι με γαλανόλευκη μάσκα ήταν στο έδαφος και από πάνω του δύο ακόμα πιο τεράστιοι τύποι προσπαθούσαν να τον κρατήσουν χάμω. Με μια επιδέξια κίνηση τους πετάει από την πλάτη του και ξαφνικά βρίσκεται αυτός από πάνω τους, έχοντας κάνει τα πόδια τους μια πλεξούδα και αναγκάζοντας τους να χτυπήσουν τα χέρια τους στο πάτωμα για να ζητήσουν οίκτο.

Εντυπωσιασμένος ο Ιβάν Στάμπο τρέχει κοντά του για να του σφίξει το χέρι, ήθελε τόσο να του πει ότι είναι συναθλητής του. Στέκεται μπροστά του και του σφίγγει το τεράστιό του χέρι. Συγχαρητήρια, του λέει στα σπαστά ελληνικά που ήξερε. Μόλις ακούσανε την προφορά του, γυρίσανε όλοι τα κεφάλια τους προς το μέρος του. Είδε τα μάτια του μασκοφόρου να τον κοιτάνε με μίσος και άκουγε τον αέρα να βγαίνει με βία από τα ρουθούνια του. Τι γυρεύεις εδώ βρωμοκουμούνι, του λέει και του σφίγγει με τεράστια δύναμη το χέρι. Αυτός προσπαθούσε να ελευθερωθεί, αλλά ήταν δύσκολο. Τον αφήνει και πέφτουν πάνω του τέσσερα ή πέντε άτομα, τον ρίχνουν στο πάτωμα και αρχίζουν να τον βαράνε. Χωρίς να καταλάβουν τι συνέβη βρίσκονται όλοι καταγής με σπασμένα πλευρά και χέρια. Ο Ιβάν Στάμπο όρθιος και επιβλητικός καθάριζε την σκόνη από το φθαρμένο σακάκι του.

Ο μασκοφόρος κάνει να του χιμήξει, αλλά εκείνη την στιγμή ακούστηκαν σφυρίχτρες, αστυνομικοί μπουκάραν στο γυμναστήριο χτυπώντας από δω κι από κει. Τι συμβαίνει εδώ, διαλυθείτε, φώναζαν. Πιάστε το κουμούνι, φώναξε ένας ξερακιανός τύπος με στρογγυλά γυαλάκια. Πιάνουν το Ιβάν Στάμπο και αρχίζουν να τον σπρώχνουν, ήταν ανώφελο να αντισταθεί. Από το Γομάρι δεν θα την γλιτώσεις τόσο εύκολα, του ψιθυρίζει ο μασκοφόρος.

Οι αστυνομικοί τον μεταφέρανε στο τμήμα, στο διοικητή τους. Αυτός καθόταν πίσω από ένα γκρίζο γραφείο, πίσω στον τοίχο ήταν κρεμασμένα τα κάδρα δύο ανδρών που δεν γνώριζε. Ώστε μας ήρθες από την Ρωσία, του λέει, πως λέγεσαι; Ιβάν Στάμπο απαντάει με καμάρι, ο καλύτερος παλαιστής βορειοανατολικά της Μόσχας. Και τι γυρεύεις εδώ; Με διώξανε από την πατρίδα, διαμένω με τα ξαδέρφια μου.

Για να μην τα πολυλογούμε, ο διοικητής αποδείχτηκε λάτρης του σπορ και μεγάλος θαυμαστής του Γομαριού. Να μια ευκαιρία, σκέφτηκε, να αποδείξουμε την ανωτερότητά μας απέναντι στα κουμούνια. Έχω μια πρόταση να σου κάνω, του λέει, θα κανονίσω έναν αγώνα πάλης, εσύ εναντίον του Γομαριού.

to be continued....

Οι Μετροπόντικες

2007-12-18T07:20:00.000-08:00

Οι Μετροπόντικές είναι μια φυλή ανθρωποειδών όντων, που ζουν υπό την επιφάνεια της γης. Επί αιώνες σκάβουν ατελείωτα τούνελ κάτω από τις πόλεις μας. Κάποια στιγμή, στις αρχές του 19ου αιώνα, αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν εμπορικά αυτά τα τούνελ και την τεχνολογία που είχαν αναπτύξει. Έτσι ήρθαν σε επαφή με τα μεγάλα επίγεια κράτη. Τότε κλείστηκαν οι πρώτες συμφωνίες για την δημιουργία των μετρό.

Μέχρι και τις μέρες μας είναι οι μόνοι που κατέχουν την μυστική τεχνογνωσία για την κατασκευή μετρό. Κάποια κράτη δοκίμασαν ματαίως να τους αντιγράψουν και να κατασκευάσουν μόνα τους σύραγγες . Πάντα γίνονταν κάποιο απροσδόκητο σαμποτάζ, το οποίο κατέστρεφε κάθε τέτοια προσπάθεια.

Συμβόλαιο με τον Διάβολο....

2007-11-22T03:27:00.000-08:00

Αληθινή ιστορία!!!!!!

Η φίλη μου η Τάδε (μην εκθέσουμε κόσμο τώρα....) είχε φτάσει να ζυγίζει κοντά 100 κιλά και με ύψος μόλις 1.60 κάτι παρουσίαζε μια διόλου κολακευτική εικόνα. Αποφάσισε λοιπόν να αδυνατίσει. Είχε ακούσει μια παλιά φήμη ότι αν πας μεσάνυκτα σε ένα έρημο σταυροδρόμι μπορείς να καλέσεις τον διάβολο και αυτός μπορεί να σου πραγματοποιήσει μια σου επιθυμία.

Πήρε λοιπόν την τσαντούλα της, φόρεσε το κασκολάκι της και κατευθύνθηκε προς το σταυροδρόμι. Όντως μεσάνυκτα ακριβώς (νταν νταν νταν νταν νταν νταν νταν νταν νταν νταν νταν νταν) εμφανίστηκε μπροστά της ο όξωπαδω.

- Τι θα ήθελε η κυρία παρακαλώ;

- Να χάσω κιλά!

- Πες το κι έγινε. Μόνο που πρέπει να υπογράψεις αυτό το συμβόλαιο

Ανοίγει τον μαύρο χαρτοφύλακα που κρατούσε και της δίνει ένα χαρτί. Αυτή βάζει αμέσως την τζίφρα της, έναν σταυρό γιατί είναι αναλφάβητη. Το κοιτάζει ο κερατάς και κάνει έναν μορφασμό αηδίας.

- ΟΚ, η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί.

και πουφ εξαφανίζεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια της.

Περνάν οι μέρες και χάνει κιλά και ξαναχάνει. Από παντού όμως! Παρακολοθούσε στο καθρέφτη το στήθος της (που ήταν θρυλικό) να ξεφουσκώνει και να γίνεται σχεδόν πλάκα.

Επιστρέφει λοιπόν στο σταυροδρόμι για να απαιτήσει εξηγήσεις (θράσσος που το χει). Ο σατανάς ήταν εκεί, σαν να την περίμενε, με ένα σατανικό χαμλόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

- Κακησπέρα, της λέει.

- Άσε τα κρύα και πες μου αμέσως τι βρώμικο παιχνίδι μου έπαιξες.

- Μμμμ, όταν υπέγραψες το συμβόλαιο δεν διάβασες την παράγραφο με τα μικρά γράμματα.

- Ποια παράγραφο; Δεν είδα τίποτα τέτοιο.

- Ορίστε, το λέει καθαρά, το τίμημα που θα έπρεπε να πληρώσεις για να αδυνατίσεις θα ήταν να χάσεις τα βυζιά σου.

- Όχι δεν μπορει, δεν είναι δυνατόν!!!!!!!!!

είπε και άρχισε να τρέχει προς άγνωστη κατεύθυνση. Από πίσω της άκουγε το τρομακτικό γέλιο του βελζεβούλη

- ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!!!!!!

Ηθικό δίδαγμα; Πλάκα μου κάνετε;;;;;;;;;;;

Σε Σκέφτομαι

2007-11-14T17:45:00.000-08:00

Σε Σκέφτομαι άρα υπάρχω

Σε Σκέφτομαι και γράφω

***

Οδηγώ και Σε Σκέφτομαι

****

Σε σκεφτόμουν κι εκεί που σε σκεφτόμουν είπα να σταματήσω να Σε Σκέφτομαι

Όταν Ανοίγουν Οι Ουρανοί

2007-11-06T02:25:00.000-08:00

Μάζευα κάτι πεταμένες κάλτσες και τα χρησιμοποιημένα μου εσώρουχα για να βάλω πλυντήριο, όταν ξαφνικά άκουσα εκείνη την απαίσια στριγκλιά. Μου κόπηκε το αίμα. Κι άλλη στριγκλιά. Μα τι συμβαίνει, σκέφτηκα, ελπίζω όχι κανένας φόνος. Έβαλα παντόφλες και βγήκα στον διάδρομο, δένοντας παράλληλα την ζώνη της ρόμπας μου. Μουρμουρητά ακούγονται από την είσοδο της πολυκατοικίας και φασαρία.

Κατέβηκα δυο-δυο τα σκαλιά. Ήταν όλοι μαζεμένοι εκεί και ρωτούσαν όλοι το ίδιο πράγμα, μα τι συμβαίνει.

- Κοιτάξτε έξω

ακούγεται να λέει μια γνώριμη φωνή. Ήταν ο κυρ-Θοδωρής ο θυρωρός, κρυμμένος κάτω από το γραφειάκι του, με ένα πρόσωπο κατάχλωμο.

- Κοιτάξτε σας λέω!

Στρέψαμε όλοι μαζί τα κεφάλια μας, συγχρονισμένα, λες και ήμασταν κάποιο καλοκουρδισμένο ελβετικό παιχνίδι.

Ακόμα και αν είχα διαβάσει 30 φορές την Παλαιά Διαθήκη, δεν θα ήμουν προετοιμασμένος γι’ αυτό που αντίκρισα. Έξω, πίσω από την τζαμαρία, έβρεχε. Έβρεχε μικρά αιδοία, δεν μπορώ να σας το περιγράψω ακριβώς, μου είναι αδύνατο, μικρά, ευδιάκριτα, καλοσχηματισμένα, μουνάκια, πέρα από κάθε αμφιβολία.

Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο και δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια μας. Τι φαινόμενο θα μπορούσε να είναι αυτό, ομαδική παράκρουση ή βιβλική καταστροφή.

Πλησιάζω την εξώπορτα και κάνω να την ανοίξω.

- Όχι, μη!

σκούζουν όλοι με μια φωνή.

Κοιτάζω με δέος και τρόμο το πρωτόγνωρο αυτό θέαμα. Κάτω από το θαμπό νυχτερινό φως μοιάζουν με ένα απαλό και ροδαλό χαλί, αν ήταν χιόνι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την φράση ‘το έχει στρώσει’.

Έρχεται και στέκεται δίπλα μου η κυρα-Γιωργία, η μαυροφορεμένη γριά από τον τρίτο. Στηρίζεται με τα δυο της χέρια πάνω στο μπαστούνι της και ακουμπάει το πηγούνι της στην κορυφή του.

- Ααααχ, αναστενάζει, όταν ανοίγουν οι ουρανοί κανείς δεν ξέρει τι πρόκειται να ρίξει…

Αν τύχει να χαθείς σε μια συναυλία...

2007-11-03T06:14:00.000-07:00

Στην σκηνή οι μουσικοί παίζουν την μουσική που ξέρουν. Από κάτω το κοινό χοροπηδά. Ούτε που το κατάλαβα πως χάθηκα από την παρέα μου. Γύρω μου έχει μαζευτεί ένα πλήθος αποτελούμενο μόνο από γυναίκες. Με έχουν περικυκλώσει και χορέυουν εκστασιασμένα σαν μαινάδες. Μανάδες με τα θήλυκά μωρά τους. Νιώθω σαν ένα μικρό σωβινιστικό κακάδι στο εσωτερικό της μύτης μιας γιγαντιαίας φεμινίστριας. Το πελώριο δάκτυλό της με πλησιάζει, με ξεσκαλώνει και με εκσφεντονίζει στον διάολο.

2007-10-21T10:25:00.000-07:00

Βρήκα τα έγγραφα

με τους ιδιοκτησιακούς τίτλους του παραδείσου

πεταμένα στα σκουπίδια.

Ποντικάκια είχαν ροκανίσει τις άκρες

και η υπογραφή του Θεού

είχε ξεθωριάσει από το νερό της βροχής.

Χωρίς Πάσο

2007-10-19T11:43:00.000-07:00

Χθες, για πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια (19 αν προσθέσω και δημοτικο-γυμνάσιο-λύκειο), έκοψα ολόκληρο εισητίριο. Δεν είμαι πια φοιτητής (επί του παρόντος τουλάχιστον).

Πλέον θα το σκέφτομαι δυο φορές πριν να ξεκινήσω κάποιο ταξίδι (τρένα - πλοία).

Θα το κρατήσω πάντως για ενθύμιο, το τελευταίο μου πάσο(η φωτό είναι παραπλανητική, χρησιμοποιούσα την ίδια από το πρώτο έτος). Άλλωστε έχω ένα μικρό πρόβλημα με το να πετάω 'άσχρηστα' πράγματα (το γραφείο μου είναι γεμάτο). Θα μπορούσα να το βάλω δίπλα στο πρώτο φοιττητικό μου πάσο, αλλά 'σκίστηκε' (όχι από μόνο του και όχι από εμένα...).

Πρέπει να το συνηθίσω από δω και πέρα. Βασικά περισσότερο με πειράζει που δεν είμαι πλέον ακαδημαικός πολίτης παρά το ότι θα πληρώνω περισσότερα για τις μεταφορές μου. Εξάλλου από τον φλεβάρη θα έχω άλλο πάσο, στρατιωτικό....

Τηλεκοντρόλ

2007-10-15T09:52:00.000-07:00

Κάθομαι στον αναπαυτικό καναπέ. Στα χέρια μου κρατώ μία high-tech βεντάλια, φτιαχμένη από τηλεκοντρόλ. Ένα για το air-condition, ένα για την τηλεόραση, ένα για το dvd-player, ένα για το βίντεο (ναι, έχω ακόμα), ένα για το hi-fi και ένα περίεργο που δεν το έχω χρησιμοποιείσει ποτέ, δεν αντιστοιχεί σε καμία συσκευή του σπιτιού μου (μα, πως βρέθηκε αυτό στα χέρια μου???).

Είναι μαύρο γυαλιστερό, περίπου δεκαπέντε εκατοστά και έχει εφτά κουμπιά τοποθετημένα στην σειρά κατα μήκος. Στην κεφαλή έχει άλλα δύο (μεγαλύτερα) κουμπιά που μοιάζουν με μάτια...

Νοιώθω να μου γλιστράει. Πέφτει στο πάτωμα. Κοιτάζω τo χέρι μου και είναι καλυμένο με μια σκούρα γλίτσα. Fuck!

Αρχίζουν να φυτρώνουν στα πλευρά του πόδια αράχνης και δύο κεραίες καραβίδας στο 'κεφάλι' του. It's alive και κόβει βόλτες ανάμεσα στα πόδια μου. Προσπαθώ να το τσαλαπατήσω αλλά είναι πολύ γρήγορο και χώνεται κάτω από τον αναπαυτικό καναπέ ΜΟΥ.

Εκεί κάτω έστησε την φωλιά του και γέννησε αυγά. Από μέσα βγήκαν μικρά τηλεκοντρολάκια, τα οποία ήρθαν στο δωμάτιό μου το βράδυ και γαντζώθηκαν, χώνοντας τα καλώδιά τους στο δέρμα μου, πάνω στην ραχοκοκκαλιά μου. Τρέφονται με μυελό των οστών τα άτιμα παράσιτα.

Έχουν περάσει μέρες και τα κουβαλώ μαζί μου όπου κι αν πάω (δεν μπορώ κι αλλιώς). Σιγά σιγά τα κόκκαλα μου αρχίζουν να πονάνε, να ατροφούν, σε λίγο δεν θα μπορώ να κουνηθώ καθόλου.

Το καλό είναι ότι μου έχουν προσδώσει μερικές νέες (υπερφυσικές?) ικανότητες. Βγάζω από τα μάτια μου υπέρυθρες ακτίνες και τα αυτιά μου εκπέμπουν ηλεκρομαγνητικά κύμματα. Μπορώ να ελέγχω κάθε είδους συσκευή μόνο με την σκέψη μου, οποιαδήποτε συσκευή, ακόμα και αν είναι πολύ μακρυά.

Είμα πλέον συρικνωμένος και καθηλωμένος στον αναπαυτικό καναπέ μου, έχω ηλεκτρονικούς σκλάβους να με περιποιούνται και θα ξαπλώνω μέχρι να γίνω μια άμορφη μάζα σάρκας.

Μπουτάκια - Σκαρίμπας

2007-10-09T13:30:00.000-07:00

Τρένο. Αθήνα - Θεσσαλονίκη. Δίπλα μου κάθεται μια ευχάριστη κοπελιά. Λίγο ασχημούλα, με γυαλάκια(φετίχ), ωραίο σωματάκι και καλόγουστο casual ντύσιμο ταξιδίου.

-Δεν σε χαλάει...

Περίμενε...Ανοίγει την σάκα της και βγάζει Σκαρίμπα! Η μαθητευόμενη των τακουνιών σε σάπια έκδοση του Κάκτου. Ναι! Αυτό είναι, σάπιο κουλτουρέ γκομενάκι.

Αργότερα, κάπου στην Λειβαδια, ανεβαίνει μια όμορφη λεπτούλα κουκλίτσα, 19 ετών το πολύ. Κάθεται απέναντί μου αντικρυστά. Με πιάνει να την κοιτάω και πνίγει ένα χαμόγελο.

- Μμμμ..

Σηκώνεται και πηγαίνει τουαλέτα. Όταν επιστρέφει φοράει ένα κοντό τζην σορτσάκι (πριν φορούσε μακρύ)!?!?! Επιπλέον λεπτομέρεια: μαύρα ιμιτασιόν σταράκια! Με κοιτάζει και εγώ σκέφτομαι:

Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια(σταυροπόδι) - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας(υπογραμίζει φράσεις και δαγκώνει το μολύβι), Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας, Μπουτάκια - Σκαρίμπας

- Ο πρωταγωνιστής μας βρίσκεται σε σύγχηση, ώσπου:

Η κοπελίτσα με τα μπουτάκια βγάζει ένα μεγάλο ψάρι από την τσάντα της (ψυχραιμία, πρόκειται για φθηνό λογοπαίγνιο, το Big Fish του Θέματος εννοώ). Ξενερώνω. Γυρνάω στην κοπέλα με τον Σκαρίμπα. Βλέπω στο κινητό της έχει σαν φόντο την φωτό μιας γκόμενας....

Άσ'το Johnny, σκέφτομαι, σε 3 ώρες θα είσαι Θεσσαλονίκη. Βάζω τα ακουστικά του mp3player, δυναμώνω την έντσαση και ελπίζω να με πάρει ο ύπνος...

Sometimes I feel Like a motherless child

And sometimes I feel Like a motherless child

A long...long way...from home

(Άσχετο το Motherless Child, απλά αυτό έτυχε να ακούω εκείνη την στιγμή, άσε που προσθέτει κι έναν τόνο μελαγχολίας στο φινάλε του post)

Μιχάλης Λιάπης

2007-09-18T05:21:00.000-07:00

Χαιρετείστε τον νεο Υπουργό Πολιτισμού! Μετά τον Καραμανλή, την Πετραλιά και τον Βουλγαράκη ήρθε η ώρα οι τέχνες να γνωρίσουν μια πραγματική άνθιση.

Δεν θα βρίσκουμε χώρο για τα αρχαία μας, που θα αρχίσουν να μας τα επιστρέφουν σωρηδών οι βάρβαροι λεηλάτες της ιστορίας μας!

Ξεσκονίστε τα ράφια για τα Όσκαρ, τους Χρυσούς Φοίνικες, τους Χρυσούς Λέοντες, τις Χρυσές Αρκτους μπλα μπλα μπλα που θα κερδίσει ο Νεος Νεος Νεος Ελληνικός Κινηματογράφος!

Τρία ζήτω για τον νέο Υπουργο!

Ουουουουουου!!!!!!

Νικος Νικολαϊδης

2007-09-05T12:55:00.001-07:00

Πέθανε σήμερα. H Δέσποινα Μουζάκη λέει θα του κάνει του χρόνου αφιέρωμα και φαντάζομαι η ΕΡΤ θα δείξει κάποια συνέντευξη ή ταινία του. Πωπω, τι γρήγορα αντανακλαστικά.

Σκέφτομαι ότι λίγο πριν πεθάνει άκουσε και είδε πάρα πολύ άσχημα πράγματα (για οποιοδήποτε προσφάτως αποθανών το ίδιο σκέφτομαι). Τον θάνατο πολλών 'μεγάλων'(Antonioni, Bergman, Max Roach, Lee Hazelwood) και φυσικά τις φωτιές. Και, δεν ξέρω γιατί, μου έρχεται στο μυαλό ο Καζαντζίδης που πέθανε 4 μέρες μετά την 11 Σεπτεμβρίου. Ποιος ξέρει τι σκέψεις έκαναν για όλα αυτά λίγο πριν ξεψυχήσουν..

R.I.P.

Ένα τραγικωμικό αντιαμερικάνικο τραγούδι

2007-07-21T01:05:00.001-07:00

Περνάγαμε Κορέα

με κείνη την παρέα

με τις ναπάλμ μας καίγαμε χωριά

και ρίχναμε μπομπάκια

σ΄ολά τα κινεζάκια

και στέλναμε βοήθεια μετά!

Νοθείες

νοθείες και μυθεύματα

και ανάψανε τα αίματα

τα μετεκλογικά!

Δικτάτορα

καινούριο στα ανάκτορα

δικό μας όμως πράκτορα

θα βάλουμε ξανά!

Scuba Diving Στον Καμπινέ

2007-07-11T14:42:00.000-07:00

Μόλις αποτελείωσες το γεύμα σου. Σπρώξε από μπροστά σου το άδειο πιάτο και απόλαυσε την τελευταία γουλιά από την μπύρα σου. Προσπάθησε να είσαι ευγενικός και πνίξε το ρέψιμο που ανεβαίνει στο λαρύγγι σου. Προσπέρασε την υπνηλία που νιώθεις και πήγαινε στην τουαλέτα. Άναψε το φως και κλείσε την πόρτα. Παρατήρησε τον καμπινέ. Ξέρω, είναι ακόμη πολύ νωρίς για να καθίσεις και να απολαύσεις τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε. Σκέψου πως είναι μία πύλη και αναλογίσου που οδηγεί.

Φαντάσου πως είσαι ένας μικροσκοπικός δύτης, πλήρως εξοπλισμένος, και κάνε βουτιά. Μπροστά σου απλώνεται ένα εκτεταμένο και δαιδαλώδες δίκτυο από σωλήνες, που ενώνει το δικό σου σπίτι με τα σπίτια των υπόλοιπων ενοίκων της πολυκατοικίας σου. Τα υδραυλικά της οικοδομής ενώνονται με το μεγάλο υπόγειο δίκτυο που διαπερνά ολόκληρη την πόλη.

Έτσι, αν έχεις αρκετό οξυγόνο στις μπουκάλες σου και δεν νιώθεις φόβο και αποτροπιασμό απέναντι στον άγνωστο και σκοτεινό νέο κόσμο που εκτείνεται μπροστά σου, μπορείς να επισκεπτείς το σπίτι οποιουδήποτε μένει σε αυτήν την πόλη (ξέρω σου μπαίνουν πονηρές ιδέες).

Θεωρητικά το ταξίδι αυτό ακούγεται συναρπαστικό. Στο κόσμο που ζούμε όμως, σε αυτές τις ατελείωτες οδούς σέρνονται μοιρολατρικά τα οργανικά απόβλητα της 'καθαρής' κοινωνίας μας, τα κακά μας (τα καλά μας τα φυλάμε στις ντουλάπες μας και δεν τα φοράμε ποτέ), για να καταλήξουν εκεί που πρέπει να καταλήξουν, μακρυά από τις μύτες και τα μάτια μας (και ελπίζω και από τα στομάχια μας).

Μην τα φοβηθείς, πιάσε μια κουράδα από το χέρι και κάντε αυτό το ταξίδι παρέα. Άκουσε την ιστορία της και χαθείτε μακρυά, στην θάλασσα.

Οι Άσχημες Που Αγάπησα

2007-06-22T17:26:00.000-07:00

Ξεχάστε την Μαρία τη άσχημη και όλες τις διεθνείς παραλλαγές της. Οι πραγματικές ‘άσχημες’ που αξίζουν προσοχής είναι οι εξής:

Η Molly Shannon στην ταινία Superstar. Πρόκειται για την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του χαρακτήρα που δημιούργησε η Shannon στο Saturday Night Live(SNL). Είναι η ιστορία της φοβερής και τρομερής Mary Katherine Gallagher, η οποία ονειρεύεται να γίνει σούπερ σταρ και να τραβήξει την προσοχή του γόη του σχολείου (τον ενσαρκώνει ένας απολαυστικότατος Will Ferrell). Εμπόδιο όμως στέκεται η καθολική γιαγιά της και η... ασχήμια της. Η ταινία αγνοήθηκε από κοινό και κριτικούς όταν πρωτοβγήκε, για την ακρίβεια την θάψανε, αλλά στην συνέχεια άρχισε να αποκτά ένα cult following. Εγώ είχα την τύχη να την δω σε μεταμεσονύκτια προβολή στο Alter, μια από κείνες τις νύχτες που μόνο μια έξυπνη ‘χαζοταινία’ στη TV μπορεί να σε σώσει. Και βεβαίως, υπεράνω κριτικής, η αξιαγάπητη Heather Matarazzo στην ταινία Welcome to the Dollhouse του Todd Solondz..

HOT-HOT Ζέστη

2007-06-19T15:27:00.000-07:00

Το ότι έχει ζέστη δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζεσταινόμαστε, ε;

Στην άκρη του κόσμου

2007-06-16T17:53:00.000-07:00

Οι αρχαίοι ναυτικοί πίστευαν ότι η γη είναι επίπεδη.

Ήταν σίγουροι ότι με τα ξύλινα καράβια τους μπορούσαν να ταξιδέψουν μέχρι και την άκρη του κόσμου.

Πότε κατάλαβαν άραγε ότι η θάλασσα δεν έχει τέλος;

Η Τέλεια Κηδεία

2007-06-15T11:40:00.000-07:00

Χαχαχα, μόνο με γέλια μπορώ να ξεκινήσω αυτό το post, για να μην με παρεξηγήσετε. Θα σας εξομολογηθώ πως φαντάζομαι την (τέλεια) κηδεία μου (το έχει κάνει κι η Amelie).Κηδεία; Μάλλον θάψιμο του τομαριού μου.

Λοιπόν φαντάζομαι 2 φώτα μες την νύχτα. Είναι μια κόκκινη Buick του 57. Βρισκόμαστε στην μέση του πουθενά, το αυτοκίνητο σταματάει. Από μέσα βγαίνουν (αρχικά 2 υπέροχα ζευγάρια γάμπες) δύο γυναικάρες, με ένα φίνο 50’s ντύσιμο και κόκκινα από κραγιόν χείλη (η μία έχει ένα τσιγάρο στο στόμα, το πετάει χάμω στον χωματόδρομο και το σβήνει με το αστραφτερό μαύρο τακούνι της). Ανοίγουν το πορτ μπαγκάζ και βγάζουν δύο φτυάρια και μία μεγάλη πλαστική σακούλα (πλαφ σκάει κάτω). Ναι μέσα βρίσκεται το πτώμα μου.

Με σέρνουν για κάμποσα μέτρα μέσα στην σκοτεινή καρδιά του δάσους. Βρίσκουν ένα ξέφωτο, πετάν κάτω τα φτυάρια (κλανκ κλανκ) και με βγάζουν από την σακούλα, ήδη βρωμάω. Αρχίζουν το σκάψιμο (το χώμα είναι μαλακό, έβρεξε χθες).

Μετά από λίγη ώρα έχουν ανοίξει μια βαθιά τρύπα (εννοείτε χωρίς να ιδρώσουν και με τα μαλλιά τους στην εντέλεια, η μία φοράει ένα μαντήλι και μαύρα γυαλιά, που πας μωρή έτσι βραδιάτικα). Το μαύρο σύννεφο που έκρυβε την πανσέληνο τώρα έχει φύγει. Πετάν το πτώμα μου μέσα και ψελλίζουν κάτι σαν ‘Εύχομαι να καείς στην κόλαση κάθαρμα’ ή ‘See you in hell darling’ ή ‘Αντίο γλυκέ μας (κλαψ,λυγμ)’, δεν άκουσα καλά.

Τώρα ποιες είναι αυτές οι γυναίκες, τι σχέση έχω μαζί τους, γιατί και αν με σκότωσαν (ρίχνοντας σκόνη δηλητήριο στο ουίσκι μου, σπάζοντας ένα βάζο στο κεφάλι μου, πυροβολώντας με ένα μικρό πιστολίνο που έκρυβε η μία στον καλτσοδέτη κάτω από την μεταξωτή ρόμπα της) το αφήνω στην φαντασία σας, για μένα δεν έχει σημασία. Μόνο ελπίζω να μην με θάψουν ζωντανό (μπρρρρρ)!

Αυτά είναι ευσεβείς πόθοι φίλοι μου. Το πιο πιθανό είναι να έχω μια mainstream κηδεία, όπως όλοι σας, στα βαρετά βαθιά γεράματα. Κουφάλες νεκροθάφτες, μάλλον θα φάτε και τα δικά μου τα λεφτά!

THE POPGUNS

2007-06-15T09:10:00.000-07:00

DOWN ON YOUR KNEES

I know what you're thinking

You see me alone

And naturally something's wrong

But I'd be so happy

If you didn't ask me

If there's anything you can do

You don't know anything about me

You think you got me all worked out

And while you waste your breath on anything

I'm learning more than you can stand

And when you discover

What you thought was love

Was insecurity and lust

In the fields where you've planted

Your hopes and your trust

I'll show you a handful of dust

Μύγες

2007-06-13T05:35:00.000-07:00

'......Αυτές

είναι οι μύγες σύμβολα. Βρωμοδουλειά

στοχάζονται κατάσαρκα δεν έπρεπε να μπλέξω. Αποστολή τους είναι

να μετακομίσουν μες στο χειμώνα μια νταλίκα θέρος...'

(Δωμάτιο Με Μύγες Στην Στιγμή, Σάκης Σερέφας)

Και συ ακόμα τις διώχνεις με Baygon;;;;

Ώρα Για Διακοπές

2007-06-09T18:12:00.000-07:00

Αν θα πάτε διακοπούλες εξωτερικό σας προτείνω να μην πάρετε κανέναν ταξιδιωτικό οδηγό γιατί:

Δεν θα σας πει ότι στο τάδε παγκάκι θα δείτε εκείνον τον γραφικό τύπο.

Δεν θα σας πει ότι στρίβωντας στην τάδε γωνιά θα πέσετε πάνω σε μια πανέμορφη κοπέλα.

Δεν θα σας πει ότι στον τάδε τοίχο είναι γραμμένο ένα σύνθημα ή ένα γκράφιτι.

Δεν θα σας πει ότι στο τάδε μπαράκι θα κάνετε ένα καταπληκτικό μεθύσι.

Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί σου προσφέρουν την πόλη σε κονσέρβα.

Ένας χάρτης είναι αρκετός για να μην χαθείς.

Μην σπαταλήσετε χρόνο παρατηρώντας μνημεία, παρατηρείστε καλύτερα τους ανθρώπους.

Να κυκλοφορείτε μόνο με τα μέσα μαζικής μεταφοράς και όχι με ταξί.

Το κείμενο αρχίζει να θυμίζει την στήλη 'Do'n'Don't' του Glamour, οπότε το κλείνω εδώ.

Σουπερμάν?

2007-06-08T07:08:00.000-07:00

1. Ο Σούπερμαν σίγουρα υπήρξε κάποια στιγμή ένας σκανδαλιάρης μπόμπιρας. Να εύχεστε τα παιδιά σας να μην του μοιάξουν, ακόμα και αν υπάρχει το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να γίνουν οι σωτήρες του πλανήτη μας.

2. Μην ζείτε με αυταπάτες ανδρισμού! Εδώ ακόμη και ο Σούπερμαν σκύβει το κεφάλι...

Οι πραγματικοί Υπερήρωες

2007-06-06T14:08:00.000-07:00

O Superman delivery boy στο Μπρούκλυν

Ο Spiderman κάπου στην Ασία

Ο Batman άστεγος σε κάποια μεγαλούπολη

Ο Robin αρσενική πόρνη στην Time Square

Η Catwoman babysitter στην Νέα Υόρκη

Περισσότερες πληροφορίες στο placeboKatz, απ'όπου το κλεψα το θεματάκι.

Σκ@τ@

2007-06-05T13:57:00.000-07:00

Στρίβωντας στην γωνία πίσω από την εκκλησία παραλίγο να πατήσω σκατά(μάλλον σκύλου). Πάλι καλά που πριν δεν είπα από μέσα μου 'Θεέ μου δώσε μου ένα σημάδι'.

Παιδιά ή Ζώα

2007-06-03T17:13:00.000-07:00

Οι παλιοί ηθοποιοί του Χόλυγουντ έλεγαν το εξής : 'Ποτέ μην παίξεις σε ταινία που πρωταγωνιστούν παιδιά ή ζώα, γιατί θα σου κλέψουν την παράσταση'. Έτσι κι εγώ σας παρουσιάζω τις παρακάτω φωτογραφίες, που απεικονίζουν παιδιά ή ζώα φυσικά:

Solveig Dommartin...

2007-06-03T10:05:00.000-07:00

Σερφάροντας στο διαδύκτιο, συχνά πέφτεις πάνω σε πολύ άσχημες ειδήσεις. Διάβασα στο IMDB (κάπως αργοπορημένα) για τον θάνατο της Solveig Dommartin και φυσικά η έκπληξη και η στεναχώρια μου ήταν μεγάλη.

Η Solveig Dommartin ήταν η πρωταγωνίστρια/μούσα του Wim Wenders (και δικιά μας) στις ταινίες Wings of Desire και Until the End of the World. Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 2007 από καρδιακή προσβολή. Ήταν 45 ετών.

Όσοι την ερωτευτήκαμε, την φανταζόμαστε να στέκεται πίσω από την πλάτη μας με μια στολή αγγέλου, να μας ακουμπάει παρηγορητικά στον ώμο, ακούγοντας προσεκτικά τους μοναχικούς μας μονολόγους...

Μεγάλες Κουβέντες

2007-05-31T05:54:00.000-07:00

‘Δεν είμαι χαζή, είμαι ερωτευμένη’ – Μις Γιανγκ 2007

‘Το έργο του Χατζιδάκι είναι τέλειο, δεν επιδέχεται βελτιώσεις και μεταμορφώσεις...αυτό που έκανα εγώ ήταν μια πάλη μαζί του, ένα άγριο σεξ’ – Κωνσταντίνος Β.

‘Το σεξ είναι ιεροσυλία και ιεροτελεστία μαζί’ – Έλενα Βέντη

‘Αν ο Ναπολέοντας περνούσε όλη του την ζωή σε ένα κρεβάτι, μπορεί να μην γνώριζε το Βατερλώ του, αλλά σίγουρα θα γνώριζε πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους’ – Γκράουτσο Μαρξ

‘Η ομορφιά είναι ένα όπλο που συχνά εκπυρσοκροτεί’ – Γιώργος Καραμίχος

‘Οι λεκάνες στις μοντέρνες τουαλέτες υψώνονται πάνω στο δάπεδο σαν το άσπρο λουλούδι του νούφαρου’ – Μίλαν Κούντερα

'Ακόμη και ο διάβολος θα έκανε τον σταυρό του αν τον συναντούσε' - Speaker του Star (για τον Στήβεν Σηγκάλ)

'Το γλυκό είναι σαν φάρμακο' - Σωφρόνης

Οι dragonflies στην Burma

2007-05-31T03:14:00.000-07:00

Διάβασα κάπου την παρακάτω ιστορία και σας την μεταφέρω :

Υπάρχει ένας μύθος στην Burma που λέει ότι σμήνη από αρσενικές dragonflies μαζεύονται κάποια νύχτα του καλοκαιριού, σχηματίζουν χορωδίες και παράγουν νότες υψηλών τόνων για να προσελκύσουν το ταίρι τους. Όσα αρσενικά δεν καταφέρνουν να ζευγαρώσουν, λένε, ουρλιάζουν τόσο δυνατά που το στήθος τους εκρήγνυται και πέφτουν νεκρά στην γη.

Mail-Αλυσλιδες (Fuck Off)

2007-05-30T08:45:00.000-07:00

Μισώ τα mail αλυσίδες. ‘Στείλε αυτό το mail σε 5-15 άτομα και κάτι καλό θα σου συμβεί’. Τι μας λες;;;;

Τα άτομα που τα ξεκινάνε είμαι σίγουρος ότι χρίζουν ψυχιατρικής περίθαλψης. Συν ότι έχουν μεγάλο θράσος. Αποζητούν την (αυτο)ικανοποίηση με το να γνωρίζουν ότι έχουν ξεκινήσει κάτι που έχει φτάσει σε πολυάριθμους υπολογιστές και έχει διαβαστεί από ένα μεγάλο πλήθος. Επειδή δεν τους φτάνει αυτό έχουν την απαίτηση να κάνεις κι ένα μίνι τελετουργικό πριν να το στείλεις σε όσους (το ίδιο ανύποπτους με σένα) γνωστούς έχεις, για να μην σε βρει κανένα κακό ή για να κερδίσεις κάτι. Το χειρότερο βεβαίως είναι ότι κρύβονται πίσω από την ανωνυμία, πλέκοντας έναν ξεπερασμένο και τετριμμένο στόρυ, έτσι ώστε να θυμίζει αστικό μύθο (της κακιάς ώρας).

Από την άλλη είναι τα άτομα που τα πιστεύουν όλα αυτά, οι λεγόμενοι προληπτικοί. Αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση. Πως γίνεται να πείθονται και να τα αναπαράγουν; Και τι φταίμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι;

Δεν θα έγραφα αυτό το post αν δεν έφτανε κι σε μένα ένα τέτοιο mail αλυσίδα και πραγματικά δεν θα ασχολιόμουν αν δεν προέρχονταν από ένα άτομο με το οποίο είχα να επικοινωνήσω πολύ καιρό (ναι, παλιά μου γκόμενα). Ήταν ένα ευχάριστα αδιάφορο κειμενάκι (σε μορφή power point) που περιείχε κάποιες ινδικές (και καλά) μπουρδοφιλοσοφίες και εκεί που αναρωτιόμουν που το πάει και τι θέλει να μου πει φτάνω στην τελευταία σελίδα και καταλαβαίνω : ‘ Αν στειλεις αυτό το κείμενο σε 15 άτομα, θα συμβεί κάτι πολύ σημαντικό στην ζωή σου’. Βρε ουστ!

Υ.Γ. : Δεν θέλω να κακιώσω το άτομο που μου το έστειλε, ούτε να προδικάσω τις προθέσεις του, αλλά μου κακοφάνηκε αρκετά είναι η αλήθεια. Μάλλον περισσότερο με πείραξε που ήταν ένα ετοιματζίδικο κείμενο (επίσης τα μισώ), παρά ένα mail αλυσίδα. Τέλως πάντων…

THE INVASION OF THE MANJAVINOIDS

2007-05-29T17:53:00.000-07:00

Πουλάω το παρακάτω σενάριο για ταινία. Έχει προδιαγραφές ψυχροπολεμικού B-Movie. Είναι γελοίο το στόρυ, αλλά πρόκειται για αλληγορία...

THE MAIN IDEA

Εξωγήινα καπέλα (είναι φτηνό το εφέ), που ουσιαστικά πρόκειται για εξωγήινα όντα ( τα Manjavinoids , τα πιο τρομερά πλάσματα στο σύμπαν, τρώνε τα πάντα ) , ταλαιπωρούν μια πολυτεχνειακή κοινότητα . Γίνονται φόνοι , διαμελισμοί και πολλά άλλα αηδιαστικά ! Μερικοί φοιτητές και κάποιοι καθηγητές προσπαθούν να τα αντικρούσουν .

--------------

Ένας αλητάκος μπεκρής φοιτητής τρεκλίζει σε έναν έρημο δρόμο . Περπατάει αργά και μεθυσμένα κρατώντας ένα μπουκάλι και ένα χοντρό πράσινο βιβλίο (εκδόσεις Τζιόλα). Kάθεται σε μια γωνιά και σκίζει τις σελίδες του βιβλίου για να ανάψει φωτιά . Ξαφνικά ένα καπέλο προσγειώνεται μπροστά του . Το σηκώνει , το κοιτάει και το φοράει . Αρχίζει να νιώθει σπασμούς σε όλο του το σώμα! Ζουμ στα μάτια αλά Λεόνε . . . ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΑ !

ΠΕΦΤΕΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΑΡΑΤΑΤΑΑΑΜ

MAIN CHARACTERS :

- Ο Ήρωας μας : Δυναμικός , παλικάρι και όμορφος

- Η Γκόμενα του : Φοβερό μουνί που τσιρίζει συνέχεια

- Μπόλικοι φοιτητές για ξεπάστρεμα

- Ο αστυνόμος Γκέκαμ : σοφός και άσσος στο σημάδι , αλλά μόνο με κλειστά τα μάτια

- Ο Δόκτωρ Χερ Προβατάκος : Γερμανοτραφής Επιστήμων

- Ο Δήμαρχος Καβατζάς : Ακριβοδίκαιος αλλά Ζόρικος

Υποσημείωση: Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις αποτελεί σύμπτωση(χεχε).

Καλώς Ήρθε Το Δολάριο

2007-05-26T09:00:00.000-07:00

Μια καταπληκτική κεντρική ιδέα που χτίστηκε ιδιοφυώς πάνω στη τρανταχτή αντίθεση δύο κόσμων, που όμως δεν μοιάζει παρατραβηγμένη σε καμία περίπτωση. Ένας καθηγητάκος (ανεπανάληπτος ο Γ. Κωνσταντίνου) προσλαμβάνεται από μία ‘κυρία’ της νύχτας, για να διδάξει εγγλέζικα στις κοπέλες που απασχολεί στο νάϊτ κλαμπ ‘Blue Black’. Το στόρυ μοιάζει να ξεπήδησε από light-ερωτικό διήγημα του Γκυ ντε Μωπασάν, με ολίγη από Blau Engel.

Το φιλμ αποτελεί μια καταπληκτική τοιχογραφία της πονηρής αθηναϊκής νυχτερινής ζωής της περιόδου (αυτού που αποκαλούσαν ‘τρούμπα’), και ο καθηγητάκος είναι ο ιδανικός ξεναγός.

Βεβαίως η νάϊτ λάιφ της εποχής είναι απλά το σκηνικό. Αλλά τι σκηνικό και τι χαρακτήρες! Από πού να αρχίσεις. Το πολύχρωμο μπαρ με τα πολύχρωμα κορίτσια. Τα GoGo Girls που χορεύουν την μεγάλη επιτυχία ‘καρσιλαμάς’. Η αργκώ του δρόμου. Ο Σ. Μουστάκας σε ρόλο Μάνατζερ με fake γαλλική προφορά, μπερέ και φουλάρι στο λαιμό. Η θεά Ε. Καλουτά. Τα αμέτρητα κοντινά πλάνα σε πανέμορφα γυναικεία πόδια. Και φυσικά το αξιαγάπητο λαβ στόρυ μεταξύ του καθηγητή και της πόρνης.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στην ταινία, είναι ότι τελικά το νυχτερινό κέντρο ‘Blue Black’ αποτελεί ένα καταφύγιο, ένα λιμανάκι όπου ο καθένας (οι πελάτες, τα κορίτσια και το λοιπό...προσωπικό) μόλις μπαίνει ακουμπά στο πάγκο του μπαρ τα προβλήματά του και τα παραλαμβάνει ξανά στην έξοδο, προσπαθώντας στο ενδιάμεσο να κερδίσει κάτι για να αλλάξει την ζωή του. Έτσι στα πρόσωπα της ταινίας καθρεπτίζονται οι αγωνίες και οι ελπίδες μιας ολόκληρης εποχής και η λέξη κλειδί είναι το ‘δολάριο’ στο τίτλο της ταινίας. Καλώς όρισε στην χώρα μας λοιπόν.

Τεστοστερόνη

2007-05-12T17:23:00.000-07:00

Πριν από αρκετό καιρό έγραψα την παρακάτω κριτική-ανάλυση για την ταινία ‘Τεστοστερόνη’ του Γιώργου Πανουσόπουλου (σενάριο Αύγουστος Κορτώ). Νομίζω ότι είναι μια ταινία που έχει αδικηθεί από τους έλληνες κριτικούς κινηματογράφου, αλλά όχι άδικα. Οι δημιουργοί της (οι παραγωγοί ίσως;) επέμειναν πολύ στο σεξοκωμικό στοιχείο, για να πουλήσουν εισιτήρια, με αποτέλεσμα να αποδυναμώσουν το περιεχόμενό της.

Στο πρώτο επίπεδο, η υπόθεση της ταινίας είναι απλή. Παρακολουθούμε την πραγματοποίηση της απόλυτης ανδρικής φαντασίωσης: ένας άντρας μόνος σε ένα νησί γεμάτο γυναίκες , που όλες επιθυμούν το ίδιο πράγμα, τον φαλλό του!!!

Αν θέλεις μπορείς να μείνεις στην επιφάνεια της ταινίας και να γελάσεις με τα όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν. Μπορείς επίσης να καβλώσεις με την ηδονοβλεπτική σκηνοθεσία του Πανουσόπουλου (παλιά μου τέχνη κόσκινο).

Αν όμως θέλεις να εμβαθύνεις στην υπόθεση, πρέπει να διυλίσεις τις εικόνες και να αποκωδικοποιήσεις τους συμβολισμούς. Όπως είπαμε, βλέπουμε την πραγματοποίηση της απόλυτης αντρικής φαντασίωσης, που όμως στην διάρκεια της ταινίας μετατρέπεται σε εφιάλτη με τραγική κατάληξη. Γιατί όμως;

Γιατί μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται. Ουσιαστικά παρακολουθούμε την παραπλάνηση του αρσενικού, για να πραγματοποιηθεί η απόλυτη συλλογική γυναικεία φαντασίωση να βρουν το υπεραρσενικό, να το χρησιμοποιήσουν όπως επιθυμούν και στο τέλος να το ευνουχίσουν.

Το υπεραρσενικό πρωσοποποιείται ιδιοφυώς ως ο ναύτης που παίρνει την πρώτη του άδεια, μετά από μέρες και εκεί που ήταν αποκλεισμένος σε ένα ‘νησί’ γεμάτο άντρες (το καράβι) βρίσκεται αποκλεισμένος σε ένα νησί γεμάτο γυναίκες και τα επίπεδα της τεστοστερόνης φτάνουν σε εκρηκτικό σημείο.

Η καθεμία από της γυναίκες βλέπει στο πρόσωπο του ναύτη το δικό της υπεραρσενικό και το χρησιμοποιεί αναλόγως.

Μετά από πολύ ‘χρησιμοποίηση’ φτάνουμε στην σκηνή ανθολογίας του τέλους. Η βύθιση του υπεραρσενικού στο αβαθές και σκοτεινό μνήμα έχει δύο σημασίες. Η πρώτη και δυσοίωνη είναι ότι επέρχεται ο πραγματικός θάνατος και άρα έχουμε πλήρη και ανεπίστρεπτο σωματικό ευνουχισμό. Η δεύτερη και πιο τρυφερή είναι ότι έχουμε την επιστροφή στην μήτρα της γυναίκας γης (το μνήμα συμβολίζει ξεκάθαρα το αιδοίο) και την επιστροφή του υπεραρσενικού στην εμβρυακή φάση, δηλαδή στον πλήρη μηδενισμό της σεξουαλικότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας (πνευματικός ευνουχισμός).

Σεπτέμβρης 2005 Χανιά ΙΙ

2007-05-12T15:04:00.000-07:00

Ξημερώνει.

Τα φώτα στις κολώνες μόλις έσβησαν.

Είναι ο τρόπος που έχει η πόλη να σου λέει καλημέρα.

Δεν είναι περίεργο;

2007-05-12T14:25:00.000-07:00

Περπατάς αμέριμνος στον δρόμο. Κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, μα κανείς δεν ανταποκρίνεται. Συνεχίζεις απαρατήρητος και μόνος την βόλτα σου. Φτάνεις σε ένα παγκάκι και κάθεσαι. Ε κι εκεί που χαλαρώνεις και ετοιμάζεσαι να ρεμβάσεις μέσα στην ανωνυμία, έρχεται ένα αδέσποτο παιδί από το πουθενά και σε πιάνει στα πράσα.

Αννίτα Πάνια VS Andy Warhol

2007-05-03T06:32:00.000-07:00

Θα κάνω μια ιερόσυλη παρατήρηση: όλο το σκηνικό με την εκπομπή της Αννίτας Πάνια και την εμμονή της με όλα αυτά τα παράδοξα άτομα με τα αμφίβολα ταλέντα μου θυμίζει την περίπτωση του Andy Warhol. Την δεκαετία του 60 ο Warhol δημιούργησε μια ολόκληρη σκηνή στην Νέα Υόρκη με το Factory και το περιοδικό Interview, όπου εντόπιζε διάφορα αξιοπερίεργα και πραγματικά ταλαντούχα άτομα και τους πρόσφερε τα 15 λεπτά της δημοσιότητας που τους άξιζαν.

Βεβαίως αυτό που κάνει η Πάνια απέχει πάρα μα πάρα πολλά χιλιόμετρα (ποιοτικά και ποστικά), αλλά υπάρχει μια μικρή αντιστοιχία, κατά την άποψη μου πάντα. Οι εποχές και η χώρα μας δεν επιτρέπουν τα πράγματα να ξεφύγουν από τα προκαθορισμένα όρια που έχουν θεσπιστεί. Άλλωστε τι παραπάνω να μας προσφέρει η Πάνια, που είναι γνωστή η εμμονή της με το trash.

O Warhol με τον Paul Morrissey δημιούργησαν αριστουργήματα χρησιμοποιώντας όρους και εικόνες εντελώς trash. Δεν ξέρω αν η Αννίτα έχει κάτι παρόμοιο στο μυαλό της ή αν απλά ξεφτιλίζει όλους αυτούς τους ανθρώπους για την διασκέδαση την δική της και των φίλων της (και για την κονόμα φυσικά).

Προτείνω λοιπόν να δημιουργήσει την δική της καλλιτεχνική σκηνή και να αυτοανακηρυχθεί guru της Νεοελληνικής Pop Art. Να βρει εκτός από τραγουδιστές και ζωγράφους για να κάνουν τα πορτρέτα των ταλέντων της και να βάλει τον Όμηρο Ευστρατιάδη να γυρίζει underground ταινίες με πρωταγωνιστές όλους αυτούς τους τύπους (π.χ. μια 8αωρη ταινία με τον Κάτμαν να κοιμάται).

Υ.Γ. Περισσότερο από τον Andy Warhol, η Αννίτα μου θυμίζει τον Tod Browning και την ταινία του Freaks, παρατηρείστε την εικόνα και θα καταλάβετε το γιατί...

Don't Super Size Me

2007-04-28T12:05:00.000-07:00

Πριν από καιρό είδα σε DVD την ταινία-ντοκυμανταίρ Super Size Me. Το θέμα της είναι γνωστό. Παρακολουθούμε τον σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή Morgan Spurlock να τρέφεται για ένα μήνα αποκλειστικά με γεύματα από τα MacDonald, καταγράφοντας τις συνέπειες του εγχειρήματος αυτού. Παράλληλα βλέπουμε και κάποιες συνεντεύξεις πολέμιων των fast food, αλλά και φανατικών υποστηρικτών τους, καθώς και διάφορες άλλες αναλύσεις κοινωνιολογικού περιεχομένου.

Μπορώ να πω ότι με διασκέδασε αρκετά το συγκεκριμένο φιλμ και μου πρόσφερε και κάποια τροφή για σκέψη. Η ‘τροφή’ όμως αυτή ήταν το ίδιο junk με την τροφή που προσφέρουν τα MacDonald! Επιφανειακές αναλύσεις, κοινότοπα επιχειρήματα και χοντροκομμένο χιούμορ αλά Michael Moore.

Το πιο ηλίθιο πάντως στην ταινία ήταν το όλο εγχείρημα του Morgan Spurlock, που αποτελεί και τον μόνο λόγο ύπαρξης της. Είναι τελείως αναμενόμενο να πάθεις ένα σωρό κακά αν για ένα μήνα τρως μόνο βλαβερή fast food σαβούρα.

Επίσης βρήκα ενοχλητικό το πόσο εγωκεντρικό ήταν αυτό το φιλμ. Και καλά Δαβίδ(καταναλωτής) εναντίον Γολιάθ(πολυεθνική). Από την αρχή μέχρι το τέλος βλέπουμε αυτόν τον τύπο. Τον παρακολουθούμε να κάνει κλύσμα, να ξερνάει, να του καταστρέφεται το συκώτι, να μην του σηκώνεται κ.τ.λ. Δηλαδή μια τελείως reality φάση. Είμαι σίγουρος ότι ο Morgan Spurlock θέλει να τον ανακυρήξουμε νεομάρτυρα του ακτιβισμού, βοηθεια μας.

Το όλο concept μου θυμίζει αυτό το εντελώς αμερικάνικο, που κάποιος μηνύει μια πολυεθνική για τον Α ή Χ απίθανο λόγο και φυσικά κερδίζει (πράγμα κατά τα άλλα παρήγορο, που μας δείχνει ότι ακόμα και ο πιο ηλίθιος πολίτης στην Αμερική έχει δικαιώματα που συχνά τα δικαστήρια του τα κατοχυρώνουν, σε αντίθεση με την χώρα μας). Ο φίλος μας αντί να κάνει μήνυση έκανε ντοκυμανταιρ. Μπραβο του!

Πλακούντας

2007-04-16T08:08:00.000-07:00

Με το παρακάτω κείμενο θέλω να εκφράσω την αγάπη μου στον σκηνοθέτη David Cronenberg και ελπίζω να μου συγχωρέσετε την φτωχή λογοτεχνική του αξία.

Η Δανάη είναι έφηβη και τετράπαχη. Κάποια στιγμή αποφασίζει να επισκεφθεί τον νονό της, ο οποίος είναι διακεκριμένος διαιτολόγος και διευθύνει στην μεγάλη πόλη μια παγκοσμίου φήμης κλινική καταπολέμησης της ασχήμιας και του πάχους. Αυτός γνώριζε από παλιά το πρόβλημά της, καθώς και την οικονομική κατάσταση των γονιών της. Όλα τα προγράμματα τις κλινικής είναι πανάκριβα, έτσι της προτείνει να πάρει δωρεάν κάποια πειραματικά χάπια μίας βέλγικης εταιρίας που δεν κυκλοφορούν στην αγορά. Φυσικά η Δανάη μας το δέχεται.

Κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ μετά από ένα πλούσιο πρωινό-μεσημεριανό-βραδινό παίρνει από ένα χάπι. Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Χάνει πάρα πολλά κιλά και αρχίζει να σχηματίζει ένα υπέροχο και ποθητό γυναικείο κορμί. Όλοι στο σχολείο την θαυμάζουν και τα αγόρια την πολιορκούν. Δεν ενδίδει σε κανένα παρά μόνο στον Θωμά που τον αγαπούσε από το δημοτικό.

Ο Θωμάς είναι ο πιο όμορφος και ο πιο μάγκας έφηβος της περιοχής, έχει και μηχανάκι. Αρχίζουν να βγαίνουν και κάποια στιγμή κάνουν έρωτα. Δεν είναι προσεκτικοί και έτσι η Δανάη μένει έγκυος, αλλά δεν το λέει σε κανέναν. Η εγκυμοσύνη της αλλάζει τον μεταβολισμό και ξαναπαίρνει τα κιλά που έχε χάσει. Ο Θωμάς την παρατάει για κάποια άλλη. Μόνη, χοντρή και απελπισμένη βρίσκει τα χάπια σε ένα ντουλάπι στο σπίτι της, που στο μεταξύ είχαν λήξει, και ξεκινάει δεύτερο γύρο δίαιτας.

Αδυνατίζει και ο οργανισμός της εξασθενεί. Κοντεύει να πεθάνει. Το σώμα της για να αυτοσυντηρηθεί αρχίζει να τρέφεται με το μωρό που κουβαλάει στην κοιλιά της μέσω του πλακούντα. Το καταβροχθίζει κυριολεκτικά ολόκληρο.

Όμορφη ξανά, βρίσκει τον Θωμά και μαζί του πηγαίνει σε ένα ξενοδοχείο για να το κάνουν. Γδύνονται, ξαπλώνουν και μπαίνει μέσα της. Η Δανάη δεν το ευχαριστιέται γιατί η κοιλιά της γουργουρίζει Νιώθει μια τεράστια πείνα, το σώμα της απαιτεί τροφή. Ο πλακούντας αρχίζει να κινείται αυτόνομα μέσα. Αρπάζει το πέος του Θωμά και αρχίζει να ρουφάει το αίμα από τις φλέβες του. Ουρλιαχτά. Αίμα κυλάει ανάμεσά τους, από μέσα της. Το αίμα του Θωμά. Ο πλακούντας τον καταβροχθίζει και της δίνει δύναμη. Το στομάχι της γεμίζει και τον αφήνει ελεύθερο, νεκρό. Κάνει ένα μπάνιο, ντύνεται και φεύγει.

Περπατάει σκεφτική στην πόλη. Περπατάει πολύ, χιλιόμετρα. Η κοιλιά της γουργουρίζει και πάλι.

Αταίριαστα ζευγάρια Νο1

2007-04-16T07:16:00.000-07:00

Άντρας των ειδικών δυνάμεων της αντιτρομοκρατικής παντρεμένος με γυναίκα εγκέφαλο τρομοκρατικής οργάνωσης.

Η ομάδα του άντρα, μετά από πληροφορίες, εισβάλει στο σπίτι του σπάζοντας την πόρτα και πιάνει την γυναίκα του να φτιάχνει μια βόμβα με ωρολογιακό μηχανισμό. Αυτή σηκώνει το κεφάλι της, τους κοιτάζει και βάζει τις φωνές :

- Τι μου κουβάλησες τους φίλους σου από την δουλειά χωρίς να μου το πεις! Δεν υπάρχει τίποτα να προσφέρω! Έχω και δουλειά!

Τα παλικάρια της αντιτρομοκρατικής την κοιτάνε σαστισμένοι και μετά στρέφουν τα μασκοφορεμένα πρόσωπά τους προς την μεριά του άντρα της. Κοκκινίζει, κατεβάζει το κεφάλι του και λέει :

- Πάμε παιδιά, θα έρθουμε άλλη φορά.

- Άντε στο καλό! Μου σπάσατε και την πόρτα! Κακομοίρη μου κοίτα να ζητήσεις λεφτά από την δουλειά σου για να την φτιάξουμε. Δόξα τον θεό δεν ξύπνησε και το παιδί με τόση φασαρία.

Αποχωρούν ένας-ένας ζητώντας συγνώμη. Τελευταίος μένει ο καημένος ο σύζυγος :

- Έλα μην θυμώνεις, συγνώμη. Δεν θα επαναληφθεί.

- Τώρα πάει, έγινε το κακό. Πώς θα ηρεμήσω, μου λες; Έχω να τελειώσω και την βόμβα. Μέχρι το βράδυ πρέπει να είναι έτοιμη για να την πάω στην αμερικάνικη πρεσβεία.

- Έλα μην ανησυχείς, θα στείλω κανένα μικρό από την δουλειά να την πάει με την μηχανή. Εντάξει;

- Εντάξει. (ναζιάρικα)

Την αγκαλιάζει, την φιλάει στο μέτωπο και φεύγει.

Στην Λαϊκή

2007-04-05T06:07:00.000-07:00

Πήγα τις προάλλες στην λαϊκή για κάτι ψώνια. Ακούγοντας τους πωλητές να γκαρίζουν πίσω από τους πάγκους τους μου φάνηκαν σαν χορτοφάγοι οικοπροφήτες, οι οποίοι αναγγέλουν έναν επερχόμενο τροφικό αρμαγεδών.

-Πάρτε ντομάτες! Πάρτε μαρούλια! Πάρτε λαχανικά!

Όσο περνούσε η ώρα η κραυγή τους γίνονταν όλο και πιο επιτακτική, σχεδόν απεγνωσμένη:

-Πάρτε όσο προλαβαίνεται, λίγα έχουν μείνει!

Rocky Ericksson

2007-04-04T16:09:00.000-07:00

Με ρωτάει ένας χίπις φίλος μου τι μάρκα είναι το κινητό μου και του λέω :

- Sony Ericksson

και μου κάνει :

-Τι; Rocky Ericksson; Coooooool

Μαρία η Άσχημη

2007-04-03T05:58:00.000-07:00

Ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά (έτσι για πλάκα μωρέ) για κάτι καθημερινό, λίγο ευτελές και άκρως τηλεοπτικό.

Έχω την εντύπωση ότι το θέμα του καθημερινού σήριαλ ‘Μαρία η Άσχημη’, δεν είναι η ανάδειξη της εσωτερικής ομορφιάς που κρύβει ο καθένας μέσα του και η υπογράμμιση των φυσικών ή επίκτητων χαρισμάτων(σπουδές, πτυχία κ.τ.λ.).

Αυτό που πραγματικά πραγματεύεται το εν λόγω έργο, είναι το οιδιπόδειο σύμπλεγμα των σημερινών ισχυρών νέων αντρών, των γιάπηδων, που κληρονόμησαν έτοιμες αυτοκρατορίες από τους πατεράδες τους.

Από τα πρώτα επεισόδια βλέπουμε τον Αλέξη Μαντά, νέο-ωραίο-πολλά υποσχόμενο, να αποζητά, να απαιτεί σχεδόν, την εμπιστοσύνη του ισχυρού πατέρα του και τα ηνία της πετυχημένης εταιρίας Eco Moda(τι πρωτότυπο όνομα για έναν οίκο μόδας!), πράγμα που το καταφέρνει.

Άλλα πρέπει να αποδείξει την αξία του! Δεν θέλει να απογοητεύσει τον πατέρα του. Ουσιαστικά τον μισεί και θέλει να τον ξεπεράσει, να τον αποκαθηλώσει και να πάρει την θέση του. Είναι υπερόπτης και θέτει πολύ υψηλούς στόχους. Η μία αποτυχία διαδέχεται την άλλη. Φοβάται και νιώθει πιεσμένος.

Εκεί είναι που εμφανίζεται η Μαρία. Μια μάλλον ατημέλητη και ρετρό κοπέλα, παρά άσχημη. Και είναι γεμάτη αρετές και πτυχία. Είναι καλοσυνάτη, πρόθυμη, ικανότατη και το κυριότερο τον λατρεύει σαν θεό της. Καταφέρνει πάντα να τον βγάλει από τα αδιέξοδα που εμφανίζονται και εκείνος ολισθαίνει συνεχώς σε καινούρια. Έτσι ο Αλέξης Μαντάς, το μεγάλο αφεντικό, αποκτά μια περίεργη σχέση αλληλεξάρτησης με την Μαρία.

Αυτή τον αγαπά και αυτός την χρειάζεται για να μην καταρρεύσει το μικρό του βασίλειο. Την θαυμάζει και την αποζητά δίπλα του γιατί τον στηρίζει και τον εμψυχώνει, όπως έκανε η μητέρα του όταν ήταν μικρός. Ο Μαντάς βλέπει στο πρόσωπο της Μαρίας, πίσω από τα φρύδια και τα σιδεράκια, την μητέρα του.

Αλλά η κοινωνική του θέση και το τρέχον lifestyle, δεν του επιτρέπουν να την δει και ερωτικά. Προτιμά την Μαρκέλλα, που είναι πλούσια και πανέμορφη. Υπάρχει μόνο ένας πλατωνικός έρωτας με την Μαρία.

Αυτό είναι το κυριότερο στοιχείο που καθιστά την Μαρία την Άσχημη πρόσωπο εξόχως τραγικό και τελικά αγαπητό στο ευρύ κοινό.

Έχει fun να δίνεις μια διαφορετική διάσταση σε κάτι που δεν έχει σοβαρό περιεχόμενο. Το καθημερινό αυτό σήριαλ είναι κάτι πολύ κοντά στο τίποτα. Μια τσιχλόφουσκα, όπως όλες οι σαπουνόπερες. Αξίζει να το δεις μόνο για την φατσούλα της πρωταγωνίστριας και τις χαριτωμενιές της.

Άλλα τα κλισέ, με τα οποία έχουν φορτώσει την σειρά, την κάνουν σχεδόν ανυπόφορη, η χαρά του ζάπινγκ. Άσε που έχει και κάποια ενοχλητικά ρατσιστικά αστεία, με στόχο τους αλβανούς, τους νέγρους, ακόμη και τους γερμανούς.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι συχνά φτάνει στο άλλο άκρο και παρουσιάζει τους όμορφους χαρακτήρες με τέτοιο τρόπο ώστε να τους αντιπαθήσουμε. Σε αυτήν την σειρά οι όμορφοι είναι υπερβολικά κακοί, ατομιστές, καιροσκόποι, ρουφιάνοι, εγωιστές, ανεύθυνοι, ανήμποροι να κάνουν κάτι μόνοι τους και γενικά άθλια υποκείμενα.

Οι μειονότητες, όπως τις αντιλαμβάνεται η TV, απαιτούν και αυτές την εκδίκησή τους!

ΕMOTICONS

2007-03-14T03:26:00.000-07:00

Είναι ωραία τα emoticons , έχουν πλάκα και είναι πολύ χρηστικά . Μιλάς με κάποιον φίλο σου ή με κάποιον άγνωστο και μπορείς να του δείξεις ακριβώς το συναίσθημα που νιώθεις , με τέτοιον τρόπο που ποτέ δεν θα μπορούσες να το εκφράσεις με λόγια ή με το ίδιο σου το πρόσωπο .

Επίσης μπορείς πάρα πολύ εύκολα να υποκριθείς , στέλνωντας μια προκάτ φάτσα και να κρυφτείς πίσω από αυτήν , χωρίς να χρειαστεί να εκβιάσεις το εαυτό σου να φορέσει μια μάσκα , που δεν του ταιριάζει καθόλου .

2007-03-14T01:37:00.000-07:00

Εντάξει λοιπόν , το έφτιαξες το blog σου . Ανέβασες και κάτι χαζομάρες που έγραψες παλιά , οι οποίες για κάποιο λόγο πιστεύεις ότι μπορούν να ενδιαφέρουν και κάποιον άλλον εκτός απο εσένα . Τί κατάλαβες ; Αλλά κάτι τέτοιες φιλοδοξίες/ματαιοδοξίες τις είχες από παλιά ! Θυμάσαι εκείνο το fanzine , που έλεγες να βγάλεις στα Χανιά με τον Σοφ ; Για να μην μιλήσω για τα σενάρια που θέλεις να κάνεις ταινία . Κάθε λίγο και λιγάκι σου καρφώνεται στο μυαλό και κάτι καινούριο .

Τώρα έγινε το κακό , κάτι πρέπει να γράψεις . Δεν είναι δυνατόν να αφήσεις την σελιδούλα σου να χάσκει αδιάφορα στην γωνιά της και να βλέπει τους άλλους bloggers να περνάνε και να μην ακουμπάνε .

Τι μπορεί να γράψει όμως , ένας αρχάριος για να τον προσέξουν ; Τι ίχνος πρέπει να αφήσει μέσα στον ιντερνετικό μεγακόσμο - πολυκατάστημα , για να τον εντοπίσουν ; (ουφ , μισό να στρίψω ένα τσιγαράκι )

Πωπω , δεν έχει περάσει ούτε μια ρημάδα βδομάδα ( μπουγάδα , στραπατσάδα , λεμονάδα και άλλα τέτοια ) και έχεις αποκτήσει καινούρια υπαρξιακά προβλήματα . Ε τι νομιζες αγορίνα μου , πρέπει να πληρώνεις και κάποιο τίμημα για το καθετί , ακόμη και αν δεν σου αποφέρει κανένα κέρδος.

Λοιπόν , πείτε καμια ιδέα ρε παιδιά , να αρxίσω να γράφω για δημοφιλή θέματα μπας και με βρουν μέσω του google ; Ή να αρχίσω να αλώνω τα πιο πολυσύχναστα forum , μπας και τσιμπήσω κανά πελάτη και να περάσει και απο δω μεριά ; ( γουλιά καφέ , πάντα φραπέ και πάντα σκέτο )

Εντάξει μωρέ , θα κάνω υπομονή . Πολύ βιάζομαι . Εξάλου έχω να τελειώσω και την διπλωματική μου . Μόλις συμβεί αυτό την ανεβάζω στο blog και αποποιούμαι κάθε (νόμιμου και μη) πνευματικού δικαιώματος . Δικιά σας να την κάνετε ότι θέλετε .

Πρέπει να τελειώνουμε σιγά σιγά με αυτό το κειμενάκι , αλλά δεν έχω βρει τίτλο . Ε τί τίτλο να βάλεις , με τόσες ασυναρτησίες που έγραψες πάλι ; Μια γρήγορη αναδρομή όλων των παραπάνω (ορολογία διπλωματικής εργασίας φοιτητή) ίσως να βοηθήσει .

Ωωωωωχ τώρα είναι αναγκαίος ο τίτλος μωρέ , τι βάσανο κι αυτό .

....μετά από ώρα :

Θα καταλάβατε οτι τελικά τίτλος δεν εβρέθη , η πρώτη ήττα !!!!

Σκόρπιες φράσεις , αναζητούν για κείμενο

2007-03-08T20:24:00.000-08:00

Αμέσως μόλις έστειλα το μήνυμα συνειδητοποίησα πως μυρίζει από μακριά τύψεις .

Φαντάζομαι βιετναμέζους μπόμπιρες να χαϊδεύουν το μούσι του Χο Τσι Μινχ .

Ήταν τέλη Αυγούστου , έκανε ζέστη κι εγώ παρατηρούσα μια αράχνη να καταβροχθίζει μια παχιά μύγα σε μια γωνιά .

Η μισή αξία ενός περιοδικού βρίσκεται στην απόλαυση που προσφέρει στα δάχτυλά σου όταν το ξεφυλλίζεις .

Είμαι σίγουρος ότι κάπου υπάρχει η κόλαση και ότι μόνο εκεί μπορούμε να είμαστε μαζί .

Πέντε η ώρα τα ξημερώματα και το τελευταίο πρόσωπο που θα ήθελα να δω στον καθρέπτη είναι το δικό μου .

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που έχουν οι άντρες έναντι των γυναικών είναι ότι μπορούν να σβήσουν τη φωτιά κατουρώντας την .

Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι είναι σαν το σεξ . Αν το παίζεις συνέχεια μόνος σου κάποια στιγμή αρχίζεις να νιώθεις απέραντη μοναξιά .

Σεπτέμβρης 2005 Χανιά

2007-03-08T20:23:00.000-08:00

3.53π.μ.

Έχεις το mood της άσκοπης περιπλάνησης .
Είσαι πανέτοιμος να αντιμετωπίσεις με αδιαφορία οτιδήποτε και να βρεθεί μπροστά σου .
Τα αυτοκίνητα σε προσπερνούν νωχελικά ,
δεν κουβαλούν τίποτα έμψυχο μέσα τους .
Τα βήματα που σε ακολουθούν είναι η ηχώ των δικών σου βημάτων .
Είσαι μονάχος σου απόψε και η πόλη σε ευγνωμονεί
που για μια ακόμη βραδιά βγήκες αποκλειστικά για να την διασχίσεις .